Во Гокула уште се зборувало за двете паднати арџуна дрвја. Децата го раскажувале она што го виделе со свои очи. Возрасните гледале во малиот Кришна и се чуделе. Нанда го одврзал јажето со кое Јашода Го врзала. На неговото лице се појавила насмевка на татко. Деновите со Кришна биле исполнети со игра и грижа. Но необичните опасности продолжувале да доаѓаат. Старешините сакале децата да растат на мирно место. Така се собрале да разговараат за иднината на селото. Пред нив стоела одлука за целата заедница.
Упананда предложил да се преселат во Вриндаван. Таму имало свежа трева за кравите и простор за семејствата. Во близина се издигал Говардхан. Јамуна течела покрај шумите и ливадите. Предлогот не бил бегство од љубовта кон домот. Бил начин да ги заштитат оние што ги сакале. Пастирите се согласиле да тргнат заедно. Во колите ги сложиле садовите и домашните работи. Никој не го замислувал патот како патување на еден човек. Се движела цела Враџа.
Напред оделе кравите со телињата. Зад нив се нишале натоварените коли. Се слушале рогови, чекори и песни. Мајките ги сместиле децата покрај себе. Јашода и Рохини патувале со Кришна и Баларама. Ги гледале момчињата и разговарале со нив. Гопиите пееле за случките од детството на Кришна. Патеката станала жива поворка од гласови и надеж. Секој носел дел од стариот дом во своите раце. Пред сите се отворал нов предел.
Кога стигнале, колите ги наредиле во полукруг. Таквиот распоред станал прво засолниште на новото место. Околу нив се простирала зелената шума. Говардхан се гледал оддалеку, а Јамуна течела блиску. Кришна и Баларама со радост го разгледувале Вриндаван. За возрасните преселбата значела работа и одговорност. За децата секоја патека била нова можност за игра. Семејствата повторно го средувале својот секојдневен живот. Кравите наоѓале пасишта меѓу новите треви. Постепено непознатото место станувало дом.
Кога пораснале доволно, браќата почнале да ги чуваат телињата. Со нив оделе и другите мали пастирчиња. Утрото ги водело кон тревата и дрвјата. Некогаш играле со плодови како со топки. Некогаш свиреле, пееле или ги имитирале птиците. Ѕвончињата на нивните нозе го следеле ритамот на играта. Кришна бил меѓу пријателите, а не одвоен од нив. Баларама се смеел на нивните измислени натпревари. Должноста кон телињата и радоста од другарството оделе заедно. Такви биле првите денови во шумите на Вриндаван.
Еден ден меѓу телињата се вовлекол Ватсасура. Изгледал како обично теле, но дошол со лоша намера. Кришна веднаш го забележал непознатиот гостин. Тивко му покажал на Баларама што се случува. Двајцата се приближиле без да ги исплашат другарите. Кришна го фатил маскираниот напаѓач. Го завртел и го фрлил кон едно дрво. Опасноста исчезнала пред децата да бидат повредени. Пријателите радосно Го поздравиле Кришна. Потоа повторно ги собрале телињата заедно.
Животот не запрел по тој чудесен ден. Кришна и Баларама продолжиле да ги водат телињата. Еднаш пристигнале со другарите на брегот на Јамуна. Телињата се напиле вода. И момчињата ја утолиле својата жед. Тогаш забележале голема птица со остар клун. Нејзиниот огромен лик ги исплашил. Тоа бил Бакасура, кој чекал миг да го нападне Кришна. Мирниот брег одеднаш станал место на опасност. Пастирчињата гледале кон својот најмил другар.
Бакасура го проголтал Кришна. Момчињата останале без здив од страв. Но напаѓачот не можел да Го задржи. Го исфрлил и повторно се обидел да Го нападне со клунот. Кришна го спречил неговиот напад. Бакасура паднал, а стравот попуштил. Одозгора се разнеле звуци на славење. Другарите потрчале кон Кришна. Го прегрнале како да Го нашле повторно. Во нивната радост немало место за далечна формалност.
На враќање ги собрале сите телиња. Дома ја раскажале случката на семејствата. Јашода и Нанда го гледале лицето на Кришна со нежност. За нив чудото никогаш не ја заменувало грижата за детето. Старешините се потсетиле зошто тргнале во Вриндаван. Новото место им дало простор, но животот барал будност. Сепак, Кришна повторно се вратил меѓу нив. Секој збор на момчињата ја зголемувал нивната приврзаност. Вечерните разговори го исполнувале домот. Приказната живеела во гласовите на оние што Го сакале.
Ова не е само расказ за преселување и победа. Тоа е приказна за заедница што се движи заедно. Упананда размислувал за безбедноста на сите деца. Родителите го носеле домот на пат. Другарите ги делеле и играта и стравот. Кришна ги чувал телињата покрај нив. Кога дошла опасност, тие не се оддалечиле од Него. А кога се вратил, го пречекале со прегратки. Вриндаван станал место на таква блискост. Во неа започнале новите денови на Кришна.