Пладнето се приближувало додека Кришна и Баларама ги воделе кравите низ шумата. Пастирчињата биле гладни; тоа утро не појадувале. Играта продолжувала, но нивните торбички не биле доволни за сите. Му ја кажале својата потреба на Кришна без церемонија. Тој ги упатил кон брахманите што извршувале жртвен обред недалеку. Таму имало подготвена храна, а момчињата се надевале на гостопримство. Нивното барање било едноставно: нешто за јадење за Кришна, Баларама и другарите. Од едната страна бил шумскиот пат, од другата местото на обредот. Момчињата тргнале со почит кон оние што ја знаеле ведската традиција. Тие не знаеле каков одговор ќе добијат.
Брахманите биле зафатени со правилата и редоследот на обредот. Момчињата пристапиле учтиво и објасниле кој ги испратил. Кришна и Баларама биле во близина со кравите, им рекле. За храната немало потреба од долга расправа. Пред нив стоеле гладни деца што барале да споделат оброк. Но брахманите не им дале ни јасен одговор. Нивното молчење било потешко од едноставно одбивање. Ритуалот продолжувал, а гостите останале незабележани. Момчињата ги познавале зборовите на почит, но сега учеле и за рамнодушност. Се вратиле кај Кришна со празни раце.
Кришна ги сослушал и се насмевнал. Не ги укорил што не донеле храна. Им кажал дека оној што бара помош не секогаш добива веднаш. Едно одбивање не треба да ја прекине надежта. Потоа ги испратил кај сопругите на истите брахмани. Тие жени одамна слушале за Него и Го носеле во мислите. Момчињата сега требало да ги спомнат имињата на Кришна и Баларама. Истото барање одело на друга врата. Разликата не била во убавината на зборовите, туку во подготвеноста да се слушне. Другарите повторно тргнале.
Жените ги примиле момчињата во своите домови. Тие им се поклониле и им ја пренеле пораката од шумата. Кришна, Баларама и пастирчињата биле гладни и чекале недалеку. Штом ги слушнале тие имиња, жените почнале да подготвуваат дарови. Ги наполниле садовите со разновидна готова храна. Секоја носела нешто што можело да се сподели. Не чекале посебна покана ниту долга потврда. За нив храната не била само дел од обредот. Таа можела да стане непосредна служба кон Оној за Кого слушале. Одлуката била брза, но љубовта што ја водела растела подолго време.
Роднините се обиделе да ги задржат кога тргнале. Жените сепак ја понеле храната кон шумата. Патеката ги водела кон брегот на Јамуна. Таму зеленилото и цветните лозници го менувале изгледот на пределот. Тие не оделе по признание за својата великодушност. Сакале лично да Го видат Кришна. Садовите во нивните раце сведочеле за конкретна грижа. Секоја крачка ги приближувала до пастирчињата што чекале ручек. Она што за другите бил прекин на обредот, за нив било одговор на повик. Така стигнале до местото каде што паселе кравите.
Под дрвјата го здогледале Кришна со Баларама и Неговите пријатели. Кришна носел жолта облека, венец од шумски цветови и пауново перо. Во раката држел лотос и се потпирал на еден другар. Сликата пред нив била и едноставна и незаборавна. Оној за Кого слушале стоел среде обичниот живот на Враџа. Жените пристапиле со садовите и со почит. Гладните момчиња веќе не биле заборавени. Нивната средба не била награда за совршено изведен ритуал. Таа дошла преку подготвеноста да послужат. Кришна ги пречекал со добрина.
Тој ја видел нивната приврзаност и им ја признал искрената намера. Жените сакале да останат блиску до Него. Знаеле дека дома ги чекале прашања и можни укори. Кришна им кажал дека нивните семејства ќе ги примат. Ги упатил да се вратат и да ги продолжат своите домашни должности. Неговите зборови не ја поништувале нивната средба. Им покажувале дека сеќавањето на Него може да продолжи и дома. Тие ја искажале својата грижа дека немаат друго засолниште. Кришна ги уверил дека нивната посветеност нема да биде залудна. Средбата останала во срцата и кога патот ги повел назад.
Жените се вратиле во своите домови. Брахманите ги примиле и обредот продолжил со нив. Но молчењето од порано веќе не можело да остане незабележано. Мажите сфатиле дека пропуштиле да одговорат на молбата испратена од Кришна. Се покајале за својата гордост и за тоа што не ги препознале важните гости. Ги пофалиле сопругите за нивната јасна посветеност. Знаењето за правилата не им помогнало да ја видат потребата пред вратата. Жените го направиле тоа без расправа и без чекање. Во шумата, Кришна и другарите ја споделиле донесената храна. Денот што започнал со глад завршил со оброк и со поука.
Изворната глава раскажува и за една жена што не можела да тргне со другите. Таа останала дома, но мислата ѝ била со Кришна. Овој тежок дел од расказот покажува колку силно било нивното сеќавање. Не секоја патека кон средбата изгледа исто. Некој носи полн сад низ шумата; друг останува на местото што не може да го напушти. Приказната не ги изедначува тие околности. Сепак, на сите им го дава истото средиште: копнежот за Кришна. Брахманите, и покрај своето покајание, се плашеле лично да Му пријдат. Затоа контрастот не е само меѓу две групи луѓе. Тој е меѓу знаењето што запира и љубовта што се движи.
Помисли на гладните момчиња што прво се враќаат без храна. Потоа замисли ги истите момчиња како ја пренесуваат пораката на жените. Еден мал збор од шумата отвора цела низа добри дела. Садовите се полнат, патеката се поминува, храната се дели. Во оваа приказна посветеноста има раце и нозе. Таа слуша, подготвува, носи и се враќа со ново разбирање. Кришна е средиште на обредот, но и на обичниот ручек со другарите. Затоа сцената крај Јамуна не е одвоена од секојдневниот живот. Таа прашува дали го слушаме оној што ни тропа на вратата. И дали знаеме да ја претвориме нашата почит во грижа.