Гопиите го видоа Мадхумангал со наведнато лице. Каков беше само крај езерото, кога мислеше дека тие ја загубиле играта во вода! Се смееше, танцуваше и се фалеше дека во Матхура ќе ги продаде нивните алки и ќе им донесе кристализиран шеќер. Една пријателка се пошегува дека на ридот би можеле да му истурат таков шеќер врз главата.
Го прашаа зошто молчи. Зар поразот му подарил трпеливост, воздржаност и други доблести на аскет? Побараа да го предаде скапоцениот Каустубха. Една предложи да го заменат за алките, а друга да го измијат многупати пред да го стави нивната драга пријателка. Да се надмудрат луѓе во такво друштво, рече една од нив, е сосема поинаков испит од совладувањето на Бака или Ватса во шумата.
Мадхумангал обично брзо наоѓаше одговор. Сега зборовите на гопиите надојдоа како речен порој што му ја однесе досетливоста. Му шепна на Кришна да му го даде скапоцениот камен. Под некаков изговор можеше да си замине, па Кришна сам ќе останеше меѓу жените од Враџа. Му рече и дека може да ѝ се пожали на кралицата на Враџа, Јашода. Само со една заповед таа би ги натерала да се скријат од срам.
Кришна му рече да не се плаши и да не разгласува пораз, зашто веднаш ќе победи. Мадхумангал праша зошто се лути на пријателски совет. Ако сака, нека им дозволи да му го земат Каустубха од раката и да го натераат да танцува за нив. Тој веќе бил готов да си оди. Кришна им даде знак со веѓите на присутните судии и извика колку смело зборуваат девојките по поразот.
„Какви ли ќе беа да победеа?“, се зачуди Кришна. Вишакха се насмевна. Неговиот поглед искосен под тие свиени веѓи обично им го нарушуваше мирот и им ја расколебуваше решеноста да се држат до семејните должности. Денес, му рече, истиот поглед им станал пријател. Сега им даваше повод да се радуваат и да ги оспорат токму Неговите зборови.
