Драмата се отвора со славење на Радха и Кришна. Првиот стих го повикува благословот на Радхиниот поглед во мигот кога Мадхава ѝ го попречува патот. На трепките ѝ светкаат солзи, аглите на очите ѝ се заруменети, а во погледот ѝ се насетува скриена насмевка. Радха за миг го повлекува погледот, па накосо погледнува кон Кришна. Во тој поглед се собираат гордост, копнеж, страв, лутина, љубомора, солзи и насмевка, како цветови во еден букет. Следниот стих ја слави љубовта на Радха кон Кришна, победникот над Мура. Колку и да е голема, таа постојано расте. Љубовта си игра со заобиколни зборови и гестови, а останува чиста. Секој нов миг ѝ дава свежина и на убавината што Радха веќе ја познава.
По благословот, водителот на претставата погледнал наоколу. Во подножјето на Нандишвара се насобрале бхакти, длабоко трогнати од неговите воведни зборови. Еден танцувал и од радост се наежил. Друг, обземен од копнеж, пребледел, како срцето да му се кине. Трет извикнал и потрчал. Некој паднал и останал неподвижен. Водителот се зачудил како споменот на игрите на Ачјута може толку да ги понесе дури и најприбраните меѓу нив.
Откако размислил, водителот рекол дека ја разбрал причината за нивната возбуда. Во собирот се разбудила силна љубов кон Кришна. Длабочината на тие бхакти, нивната прибраност и верноста кон Хари ги споредил со длабокиот океан и неговите цврсти брегови. Сепак, како што океанот се придвижува кога ќе изгрее месечината, така ни тие не можат да ја задржат својата возбуда кога љубовта ќе се разбуди во полна сила. Водителот повторно погледнал, ја занишал главата и се прибрал. Рекол дека разиграната расправа на Радха со синот на водачот на пастирите има особена сладост. Кога расправата исполнета со љубов ќе допре до ушите дури и на мудреците што ја наоѓаат радоста во себе, таа им станува послатка од нектар.
Тогаш радосно влегол актерот. Сценската уметност што ќе ја видат, рекол, блеска како добро устроено кралство. Претставата се потпира на седум силни делови, како што кралството има владетел, министер, сојузник, ризница, земја, тврдина и војска. Во кратката форма нагласени се отворањето и завршницата. Нејзиниот говор и грациозноста на изведбата ѝ даваат уште поголема убавина. Водителот го пофалил актерот за неговото познавање на танцот и драмата. Потврдил дека, на молба на пријателите, ќе ја изведе „Дана-кели-каумуди“, кратка драма од видот бханика. Пред да почне дејството, рекол, ќе се сети на своето сакано божество и ќе побара благослов.
Со споени дланки го прославил Господ, чие име ги привлекува оние што ја вкусуваат духовната сладост. Со Своите постапки, рекол, Тој го радува Нанда и разгорува трајна радост кај бхактите. Самиот поглед на Неговата убавина станува свеченост, а Неговиот облик е вечен. Во зборовите за обликот и вечноста се слушаат и имињата Рупа и Санатана. Актерот го повикал водителот да погледне како неговата музика во стилот Гандхара ги занела познавачите. Слушале како срни што заборавиле на сè околу себе.
Водителот ја споредил драмата со моќна света вештина, чија песна е украсена со грациозност. Нејзиниот благословен почеток ќе го израдува оној што ја познава таа сладост, рекол тој. Во истите зборови ги навестил и сакхиите. „Нандимукхи“ можело да упатува на воведниот благослов или на самата пријателка, а Гандхарвика била Радха, придружувана од Лалита. Од зад сцената се чул глас што го пофалил водителот. Нандимукхи тој ден ќе Му ја најави Радха на Кришна и ќе Му донесе долготрајна радост. Водителот ја здогледал шумската божица Вринда како доаѓа со Субал. Се повлекол со актерот и сцената им ја препуштил на Вринда и Субал.
