Едно утро Јашода дошла кај собраните жени. Сопругата на Абхинанда ја прашала каде отишол нејзиниот син толку рано. Јашода се насмеала. Дотогаш самата Го мачкала со миризливата смеса пред капење, Го капела и Го облекувала. Сега Кришна се срамел и од мајка Си. Сакал околу Него да бидат момчиња на Негова возраст, па сè подготвувал одделно. Откако ќе се облечел, ѝ приоѓал и со почит ѝ се поклонувал. Истото го правел пред татко Си и пред другите постари.
Јашода се сетила и на вечерите. Го чекала да се врати со телињата и трипати ја завртувала водата над Неговата глава, па пиела од неа. Сега Тој упорно ѝ ги задржувал рацете за да не го прави тоа. Рохини го забележала истото кај Баларама. Жените ја гледале Јашода и се смееле на овие нови, ненадејни навики. Таа рекла дека уште ги гледа како детски и им се радува. Нешто друго ѝ тежело.
Жените се загрижиле и ја прашале што ја мачи. Кришна сакал наскоро самиот да ги води кравите, без некој друг да одлучува за Него. Тие ја утешиле. Да се стреми кон грижа за кравите било природно за дете што израснало во говедарско семејство. А делата на нејзиниот син, ѝ рекле, отсекогаш умееле да ги изненадат.
