Во деновите кога Кришна одеше со стадото, некои од гопиите од Враџа наоѓаа изговор да излезат или тајно Го чекаа на патот по кој се враќаше. Откако ќе Го здогледаа, ќе се оддалечеа преправајќи се дека не Го виделе. Гласничките ги задеваа поради тоа. Во нивните зборови се насетуваа Чандравали, Лалита, Вишакха и Радха. Зад сликите на месечевата светлина и гранката поетот ги скри нивните имиња. Некои береа ретки цветови под изговор дека им се потребни за почитување на боговите. Бербата им даде повод за разиграна расправија.
Кришна ги праша кои се. „Божици на шумата“, Му одговорија. Кога ги праша што прават, рекоа дека собираат цветови. Од нив ќе подготват принесување за боговите. Тој ги праша како тогаш и самите се божици. Прашањето стана дел од нивната игра, а Хари рече дека тие и Неговото друштво се едно.
Другпат гопиите повторно се нарекоа шумски божици и рекоа дека берат цветови. Кришна им рече дека боговите Нему Му го отстапиле ова кралство. Ги праша какви шумски божици би можело да има во него. Тие Му возвратија дека ако боговите што Му ја дале шумата биле од нивниот род, тогаш нивното место во неа е уште повисоко.
Во уште една размена, една гласничка со очи како срна Му одговара на Кришна на секој збор. Нивниот разговор преминува од прашањето која е таа до тоа како зборот и тонот можат да го сменат значењето. На крајот поетот ја слави снаодливоста на гласничката, чии зборови Му одолеваат дури и на Хари.
