Тресокот ги запрепастил жителите. Момчињата што биле близу до Кришна не се исплашиле. Нанда и другите го чуле тресокот оддалеку и побрзале натаму. Се прашувале кој ги соборил дрвјата кога немало ни силен ветер, ни дожд, ни гром, ниту пак слон што би можел да ги турне. Го нашле малиот Гопала крај нив. Се смеел и го влечел аванот. Го опкружиле, чудејќи се како се случило тоа.
Штом го видел татка си, Кришна заплакал. Нанда бил вознемирен, но му се насмевнал за да Го смири и веднаш го одврзал. Го бакнал по расплаканото лице и Го прашал кој го врзал за аванот, иако веќе знаел. Детето го прегрнало околу вратот и му шепнало на уво дека тоа била мајка Му. Нанда знаел дека Јашода се кае, па не сакал да ја прекорува.
Момчињата сами раскажале дека аванот се свртел напреку и заглавил меѓу дрвјата. Двете дрвја се скршиле со тресок. Од нив излегле две светли личности со круни, нараквици и обетки. Му се поклониле на Кришна, кажале нешто што Го израдувало и заминале кон север. Некои возрасни помислиле дека децата зборуваат збунето. Други се запрашале дали приказната е вистинита.
Нанда го ставил синот во скут и со луѓето отишол до Калинди. Таму се искапале, а брахманите изговориле благослови. Нанда поделил дарови и се вратил за утринскиот оброк. Јашода останала дома обземена од тага и срам, а не разговарала ниту со оние што дошле кај неа. Рохини се погрижила за оброкот со жените од домот.
