По разговорот во испосницата на Паурнамаси, Кришна сакаше да ја повика Радха насамо. Се прашуваше како нивната средба би можела да остане скриена. Една жителка на шумата, на која имаше траги од кумкумот на Радха, му проговори од сочувство кон неа. Му ја спомна флејтата, суво парче трска прободено на повеќе места. Зборовите ја свртеа мислата кон жедта и болката што ги буди љубовта. Гласовите на шумските божици ја продолжија споредбата. Штом богот на љубовта видел колку му е мила таа трска, рекоа тие, ја погодил и девојката со своите пет стрели.
Вознемирен, Кришна одеше низ шумата и на едно дрво тамала забележа зборови испишани со кумкум. Пораката зборуваше за срце свртено кон Него, за љубов и за опојноста на Неговата мелодија. Нејзината авторка ја замислувала темната убавина на Кришна каде и да погледнела. Дури и самата се почувствувала проникната од Него, а сепак никаде околу неа Го немало. Кришна ја препозна Радха по необичниот начин на кој ги спојуваше зборовите и значењата. Помисли дека поради угледот на своето семејство таа ќе ја крие својата вознемиреност. Се потпре на флејтата за да ја допре зад таа воздржаност.
Ја вежбаше мелодијата насамо низ дождливите денови и во првиот дел на есента. Раскажувачот ја прикажува нејзината сила постепено. Отпрвин звукот предизвикува треперење и немир, потоа станување од седиштето, неколку чекори, излегување надвор и патување сè подлабоко во шумата. Секоја вежба беше насочена кон Радха, но времето на исполнувањето уште не беше дошло. Кога дојде бистрата есен, Кришна ја спореди нејзината моќ да ги придобие срцата со моќта што ја имаше Радха над Неговото. Во еден добар знак ја виде надежта дека наскоро повторно ќе го види нејзиното лице и живите движења на очите. До полната месечина ја разнесуваше флејтата насекаде. Во есенските ноќи цветовите на јасминот се отвораа во изобилство.
Во вечерта на полната месечина ги врати кравите во Враџа. Откако зајде сонцето, погледна на исток и виде како меѓу ѕвездите се крева црвената месечина. Се запраша дали гледа црвен диск, разгневено лице на богот на љубовта или лице на Радха што се појавува од шумата крај Јамуна. Месечината како да ја боеше својата сакана, источната страна на небото, со рака натопена во црвен прав. Сјајот низ шумата му се виде како добар знак за патот. Со Дама и уште тројца пријатели тргна во таа насока. Ги остави на патот на извесно растојание, а самиот се спушти до брегот на Јамуна со флејта во рака. Кога месечината избледе во белина, ја препозна по темниот белег. Дури и тогаш, мислејќи на Радха, ѝ рече дека нејзиниот сјај не се мери ни со сјајот на ноктите на стапалата на Радха. На едно повисоко место се сврте кон Враџа и ја крена флејтата до усните. Пред да засвири, реши првиот повик да биде за Радха.
