По радоста на средбата, Кришна одеднаш исчезнал од нивниот поглед. Гопиите останале во шумата, а ноќта што пред малку била исполнета со флејта станала тивка. Наместо да се вратат дома, тргнале да Го бараат. Се движеле заедно, ја изговарале Неговата приказна и се сеќавале на Неговите движења и зборови.
Ги прашувале дрвјата и ползавците дали Го виделе како поминува. На нивните прашања никој не одговорил со глас, но во потрагата и самата шума станала соговорник. Гопиите се сеќавале како Кришна ги заштитил жителите на Враџа и како со Неговото присуство познатите патеки станувале драги.
На земјата забележале стапалки. Ги следеле внимателно и покрај Неговите траги виделе уште еден пар. Се прашувале која од нив била со Него и што се случило на патот. На едно место трагите сугерирале дека Кришна се задржал да собере цвеќиња. Таа мала подробност ја продлабочила нивната љубопитност, но и болката на разделбата.
Потрагата ги одвела до делови на шумата во кои сè уште допирала месечевата светлина. Кога веќе не можеле да ја најдат патеката, се вратиле на брегот на Јамуна. Таму не ја продолжиле потрагата со чекори, туку со песна: Го повикувале Кришна и зборувале за Неговите добрини, надевајќи се повторно да Го видат.
Во овој расказ нивната разделба не ја прекинува блискоста. Гопиите остануваат заедно, си помагаат да се сетат и ја претвораат тагата во обраќање. Токму преку прашањата, трагите и песната, Вриндаван станува место на нивната жива потрага по Кришна.