Откако Кришна заминал во Матхура, во Враџа останале местата што Го паметеле: патеките на кравите, брегот на Јамуна и дворовите каде што се слушал Неговиот смеа. Но кога гопиите ќе погледнеле кон тие места, не го наоѓале Него таму. Кришна го испратил Својот близок пријател Удхава со порака за жителите на Враџа и за гопиите што тешко ја поднесувале разделбата.
Кога гопиите дознале кој дошол, го примиле Удхава со почит и го запрашале за Кришна. Нив ги интересирало како живее во Матхура и дали се сеќава на луѓето меѓу кои пораснал. Не зборувале само за минатото: секое прашање било обид да ја премостат далечината меѓу нив и градот каде што сега бил Тој.
Во разговорот се навраќале на Неговото детство и младоста: на флејтата, на одењето со кравите, на средбите во шумата и на зборовите што уште ги носеле со себе. Некои плачеле додека се сеќавале; други пееле. Удхава дошол како гласник со задача да пренесе вест, но пред него се отворил цел свет од спомени што не можел да се сведе на краток одговор.
Една од гопиите во изворниот расказ му се обраќа на бумбар, како да е уште еден гласник на Кришна. Нејзините зборови се менуваат: понекогаш прекоруваат, понекогаш прашуваат, понекогаш откриваат дека споменот за Него не може да замолкне. Не треба да ги читаме како уреден говор. Тие го покажуваат движењето на срцето што во разделба истовремено се лути, се надева и сака.
Удхава им ја пренел пораката на Кришна и се обидел да ги утеши. Им зборувал за тоа дека Кришна не е ограничен на местото каде што можат да Го видат со очите и дека сеќавањето на Него има вистинска длабочина. Сепак, гопиите не барале само објаснување. Нивните прашања биле лични: кога ќе се врати, дали ги памети и што значи да Го сакаат оддалеку?
Останувајќи во Враџа, Удхава ги слушал и ги видел нивните навики на сеќавање. Наместо да мисли дека им донел сè што им треба, тој бил трогнат од нивната посветеност. Во расказот дури посакува да биде близу до местата каде што тие чекорат. Неговата посета така станува и учење за гласникот, а не само утеха за оние на кои им носи порака.
На крајот растојанието меѓу Враџа и Матхура сè уште постои. Приказната не нуди лесно бришење на разделбата. Но гопиите добиле можност да прашаат и да ги кажат своите чувства, а Удхава понел со себе длабоко почитување кон нив. Во тој разговор, една порака станува мост меѓу оној што е далеку и оние што продолжуваат да Го паметат секој ден.