Утрото во Враџа започнало со повикот на рогот на Кришна. Пастирчињата излегле од домовите со торбички за ручек и со своите телиња. Секој понел стапче, флејта или рог, но најважно било што оделе заедно. Пред нив се отворала шумата, а зад нив останувале дворовите на селото. Телињата ја барале свежата трева, додека момчињата ја барале следната игра. Кришна чекорел со нив како пријател меѓу пријатели. Никој не чувствувал дека денот треба да биде поинаков од другите. Во таа обична радост се криела посебноста на нивниот живот во Враџа. Патеката ги водела покрај дрвја, вода и пространи места за игра. Сите мислеле на заедничкиот ручек што ги чекал подоцна.
Некој украсил коса со перо, друг собрал цвет или лист. Додека оделе, момчињата си ги поддавале торбичките со храна за шега. Сопственикот трчал по својата торбичка, а другарите се смееле. Кога Кришна ќе се оддалечел да разгледа нешто, сите сакале први да Го стигнат. Одекнувале флејти и рогови, па детски гласови што ги имитирале птиците. Некои ги следеле сенките на птиците што прелетувале над патеката. Други ги гледале пауните и се обидувале да го повторат нивниот танц. Крај водата ги забавувале жабите и сопствените одрази. За нив шумата не била место на страв, туку место на пријателство. Таква блискост со Кришна била срцето на нивното утро.
Но на патот чекал Агхасура, испратен со непријателска намера. Тој бил брат на Путана и Бакасура и сакал да се одмазди. Не го поднесувал погледот на Кришна опкружен со среќни пријатели. Неговата замисла била да ги проголта момчињата и телињата одеднаш. Со својата необична моќ се претворил во огромна змија. Легнал така што неговата отворена уста ја пресекувала шумската патека. Оддалеку таа личела на влез во планинска пештера. Темнината во неа изгледала како долг премин низ карпа. Дури и воздухот што излегувал однатре навестувал опасност. Тука веселиот излет се сретнал со нешто што децата не го очекувале.
Момчињата запреле да ја разгледаат чудната глетка. Забележале дека горниот раб се издига високо, а долниот лежи на земја. Она што личело на камења биле забите на змијата. Широкиот премин всушност бил нејзиниот јазик. Некои се прашувале дали гледаат вистинско животно или необична пештера. Зборувале еден преку друг, испитувајќи ја глетката со детска љубопитност. Иако ја препознале можната опасност, се потсетиле дека Кришна е со нив. Се сетиле дека Тој и порано ги заштитил од напад. Погледнале кон Него, се насмевнале и заплескале со рацете. Така тргнале кон отворот, заедно со телињата.
Кришна разбрал дека пред нив не стои обична пештера. Го видел планот на Агхасура додека другарите веќе влегувале. Момчињата ја следеле патеката навнатре, а телињата оделе пред нив. Надвор останала светлината што само миг претходно ги придружувала. Змијата чекала и Кришна да влезе пред да го затвори својот капан. На Кришна Му било важно да ги изведе сите, не само да го запре непријателот. Во расказот ова е пресудниот миг: пријателите се внатре, а Тој сè уште надвор. Радосната игра станала прашање на нивниот живот. Кришна не ги оставил сами во темнината. Тој тргнал по нив.
Кога и Кришна влегол, Агхасура помислил дека планот му успеал. Небесните сведоци ја гледале сцената со вознемиреност. Однадвор отворот сè уште личел на пештера, но вистината била поинаква. Внатре се наоѓале децата што наутро излегле да играат. Нивниот ручек, нивните мали флејти и телињата биле заробени со нив. Кришна ја зголемил Својата големина во грлото на змијата. На Агхасура му се прекинал здивот и неговата сила исчезнала. Капанот што го подготвил за другите станал крај на неговиот напад. Опасноста била совладана без другарите да треба да се борат. Сега останувало сите да се вратат на светлина.
Момчињата и телињата ја изгубиле свеста во внатрешноста. Кришна со Својот поглед ги оживеал и ги повел надвор. Еден по еден повторно се појавиле на шумската патека. За нив утринската светлина добила поинакво значење. Биле заедно, а Кришна бил со нив. Небесните жители од радост посипале цветови. Она што изгледало како сигурна загуба завршило со спасување. Расказот спомнува и светлина што излегла од Агхасура и се соединила со Кришна. Така дури и крајот на напаѓачот во изворната глава носи необична духовна димензија. Но за пастирчињата најблиско било едноставното чудо: нивните другари се живи.
Отворената уста на змијата останала да лежи на местото и постепено се исушила. Подоцна момчињата можеле да ја гледаат без страв. Пределот што бил закана станал дел од нивното сеќавање на играта. Во Враџа, меѓутоа, приказната не била раскажана веднаш. Изворната глава вели дека момчињата ја спомнале дома една година подоцна. Тој необичен застој води кон следниот расказ за Брахма и пастирчињата. Затоа овој настан не стои сам, одвоен од нивните други денови. Во него се преплетуваат детската игра, опасноста и идните сеќавања. Оние што излегле со торбички за ручек се вратиле со нешто што не можеле лесно да објаснат. Кришна повторно чекорел меѓу нив како нивен најблизок пријател.
Агхасура ги гледал момчињата како цел на својата одмазда. Кришна ги гледал како Свои другари што треба да ги заштити. Таа разлика ја носи целата тежина на приказната. Момчињата не Го повикале со церемонија или со сложена молитва. Тие биле со Него во игра, во смеа и во секојдневна близина. Нивната доверба била толку природна што влегле и во опасниот отвор. Расказот не ја претставува опасноста како нешто добро. Покажува дека Кришна влегол токму таму каде што се нашле Неговите пријатели. Не останал на безбедно растојание за да набљудува. Ги извел назад во светот што го познавале.
Кога го замислуваш ова утро, најпрво можеш да го слушнеш рогот. Потоа доаѓа смеата на момчињата и звукот на нивните флејти. Патеката продолжува кон темнината на лажната пештера. По неа повторно се отвора светлината на шумата. Меѓу тие два мига стои одлуката на Кришна да ги следи Своите пријатели. Изворниот расказ ја опишува Неговата сила; ова прераскажување ја следи и нивната блискост. Телињата, торбичките и цвеќињата остануваат важни колку и големиот настан. Тие нè потсетуваат дека љубовта во Враџа се живее во обични часови. А кога тие часови се најдат во опасност, заштитата станува лична. На крајот, пријателите повторно се заедно под небото на Враџа.