Утрото во Враџа го имало својот препознатлив ритам: Кришна заминувал во шумата со Баларама, другарите и кравите. Домовите останувале полни со работа, но за гопиите денот го мерело и Неговото отсуство. Додека ја извршувале секојдневната работа, тие си зборувале една на друга каде можеби оди и што би можел да гледа покрај шумските патеки.
Една се присетувала како стои меѓу дрвјата со флејтата; друга го замислувала стадото собрано околу Него. Тие не биле сведоци на секој шумски миг, но Неговите претходни прошетки и зборови им давале богатство од кое ја граделе песната. Затоа описите на дрвјата, птиците и животните во нивното пеење не се само украс: преку нив зборуваат за Кришна.
Во песните се споменува како кравите и елените застануваат кога ќе ја чујат флејтата. Секој звук во природата како да отстапува место за музиката. Гопиите го замислуваат Кришна со венец од цвеќиња, со другарите околу Него и со кравите што мирно пасат. Она што е обичен ден за пастирите, за нив е причина внимателно да слушаат и да се сеќаваат.
Тие мислат и на земјата по која чекори. Во изворната песна, трагите од Неговите стапала се опишуваат како утеха за патеките по кои минуваат кравите. Тоа е еден од нежните начини на кои гопиите го гледаат целиот Вриндаван: ни тревата ни брегот не им изгледаат рамнодушни кога низ нив минува Кришна.
Со приближувањето на вечерта мислите им се свртуваат кон враќањето. Замислуваат како ги собира кравите, ја свири флејтата и доаѓа по патот со прав од копитата врз венецот и облеката. Не им треба свечена поворка за да Го пречекаат. Им е доволно да Го видат како се враќа меѓу своите луѓе и пријатели.
Во оваа приказна нема една драматична пресвртница. Нејзиното време е времето на целиот ден: од заминувањето до очекуваното враќање. Гопиите го исполнуваат со разговор и песна, а една на друга си даваат сила да ја пречекаат вечерта. Нивните гласови ја прават оддалеченоста поднослива, без да ја прикријат.
Кога ќе ја прочиташ изворната глава, обрати внимание како тие се движат од еден мал детаљ кон друг: флејта, цвет, копито, патека, поглед. Од тие детали се создава цел ден на сеќавање. Љубовта на гопиите во оваа сцена не го запира секојдневниот живот; таа му дава глас додека го чекаат Кришна.