Жителите на Враџа го насочиле своето почитување кон Говардхан. Индра, навреден што неговиот обред бил прекинат, испратил силни облаци, дожд и град. Небото потемнело, а луѓето и кравите немале каде да се сокријат од невремето. Тие дошле кај Кришна и побарале засолниште.
Кришна го подигнал ридот Говардхан со една рака. Ги повикал родителите, пастирите и сите жители да влезат под него заедно со кравите. Под ридот имало место за семејствата, животните и колите. Надвор беснеел дождот, а внатре заедницата стоела заштитена.
Седум дена Кришна го држел Говардхан без да го спушти. Луѓето на Враџа Го гледале додека чекале невремето да помине. Индра најпосле ја повлекол бурата. Облаците се разделиле, сонцето се појавило и Кришна им кажал на луѓето дека можат без страв да излезат.
Откако сите ги собрале своите крави и работи, Кришна го вратил ридот на неговото место. Жителите Му пристапиле со љубов: некои Го прегрнале, други Му се поклониле. Во приказната останува јасна сликата на целата Враџа под една заштита — луѓе, деца и животни заедно.