Додека Кришна се движеше низ шумата, Брахма, Шива, небесните жители и мудреците излегоа пред Него. Едни пееја и танцуваа, други свиреа и Му принесоа цвеќиња. Му се поклонија скромно додека слободно минуваше по патеките. Кришна ги удостои со поглед и им се насмевна.
Тие Му се обратија како на синот на Јашода и Го славеа за Неговата милост и дарежливост. Ги спомнаа насмевката, флејтата, кравите, облеката, другарите и служителите. Го воспеваа и Оној што излегува од шумата на крајот на денот и на крајот на ноќта. И покрај сè што прави, Неговата сила останува неисцрпна.
Во следните стихови ги повикаа на ум Агхасура, Бакасура, Мура и потчинетиот Индра. Го опеаја Кришна како носител на планината и пријател на оние што бараат засолниште кај Него. Неговите дела ги споредија со нешто почисто од светите води, а Неговата помош со ладја што го минува океанот на раѓањето и смртта. Се радуваа што можат да Му ги видат стапалата додека ги пасе кравите.
Кришна ги погледна благо. Небесните гости се поклонија и се повлекоа незабележливо, за да не Му ја попречат играта. Другарите заклучија дека тие не го разбрале нивниот Кришна. Според момчињата, Вишну Му дал сила заради богослужението на Нанда. Потоа се пошегуваа имитирајќи ги посетителите и повторно се вратија кај Кришна.
