Невремето над Враџа конечно престанало. Кришна седум дена го држел ридот Говардхан. Под него луѓето и животните нашле засолниште. Кога облаците се повлекле, сите излегле на светлина. Семејствата повторно се собрале околу Кришна. Му носеле дарови и зборови на благодарност. Пастирчињата раскажувале што виделе под ридот. Постарите се чуделе на силата на момчето. Го паметеле и благословот што го кажал Гарга. Радоста се вратила во Враџа по тешките денови.
Индра знаел зошто ги испратил облаците. Се разгневил кога обредот за него бил прекинат. Гордоста му го замаглила расудувањето. Невремето не го принудило Враџа да се предаде. Кришна ги заштитил сите што Му се обратиле. Индра ја видел силата што го запрела дождот. Се засрамил од својата постапка. Сфатил дека неговиот гнев донел страдање. Побарал совет како да ја исправи грешката. Најпосле решил да побара прошка од Кришна.
Сурабхи, почитуваната мајка на кравите, му помогнала. Таа исто така сакала да Му оддаде почит на Кришна. Индра и Сурабхи дошле кај Него. Индра се приближил со наведната глава. Ја положил својата круна пред Кришнините стапала. Во неговите зборови веќе немало претходна надменост. Признал дека не ја разбрал Неговата вистинска природа. Ја замолил милоста да биде посилна од неговата грешка. Кришна мирно ја сослушал неговата молитва. Тишината по бурата добила ново значење.
Кришна му зборувал на Индра за гордоста. Кога некој мисли само на својата власт, лесно може да ги заборави другите и нивната потреба. Индра добил можност повторно да ја разбере службата. Кришна го повикал да се врати на својата должност. Требало да ја извршува без надменост. Индра ги примил тие зборови со почит. Не барал повеќе да ја докажува својата сила. Признавањето на грешката го променило разговорот. Така стравот почнал да отстапува пред довербата.
Потоа Сурабхи Му се обратила на Кришна. Таа Го прославила како заштитник на кравите. Посакала Тој да биде нивен Господар. Индра и небесните жители ѝ се придружиле. Се подготвиле за свечено капење во Негова чест. Сурабхи принела млеко со љубов. Индра донел света вода од небесната Ганга. Молитви и песни ја придружувале свеченоста. Цвеќиња се посипувале околу Кришна. Тој бил почитуван како Говинда.
Името Говинда ја потсетувало Сурабхи на Неговата грижа. Кравите имале заштитник во Него. Пастирите во Враџа ја познавале таа грижа секој ден. Тие Го гледале како другар и син на Нанда. Небесните гости сега исто така ја славеле. Пријателите на Кришна биле сведоци на настанот. Момчињата со чудење ја гледале свеченоста. Во неа нашле и повод за своите детски шеги. Но ја забележале и почитта на Индра. Подоцна раскажале за тоа во Враџа.
Жителите ги слушале зборовите на момчињата. Тие си спомнале како Кришна го подигнал ридот. Се сеќавале на засолништето и на долгиот дожд. Сега слушале и за молитвата на Индра. Сурабхи дошла со благодарност, а Индра со покајание. Двете се сретнале пред Кришна. Никој не морал да го заборави она што се случило. Но невремето повеќе не владеело со нивниот ден. Мирот повторно се почувствувал во селото. Прославата продолжила меѓу семејствата.
Пастирите ја гледале земјата по дождот. Стадата можеле повторно да излезат на пасиште. Реките и дрвјата биле дел од обновениот предел. Децата повторно нашле простор за игра. Кришна останал со Своите драги пријатели. Неговите родители се радувале што е близу до нив. Песните за Него продолжиле да се слушаат. Секој го паметел заштитникот на Враџа. Некои сега Го повикувале и со името Говинда. Тоа име ја носело радоста на Сурабхи.
Индра се вратил со поинакво разбирање. Неговата должност не била причина за гордост. Таа барала внимание и одговорност. Тој го паметел советот што го примил. Кришна не ја игнорирал опасноста од невремето. Ги заштитил оние што биле изложени на неа. Но кога Индра искрено дошол да моли, Кришна му дал можност да продолжи со својата служба. Во овој расказ силата и милоста стојат заедно. Индра си заминал со благодарност.
Во Гопала-чампу оваа лила следи по заштитата под Говардхан. Жителите се радуваат на Кришна и Неговата грижа. Сурабхи Го слави како Господар на кравите. Индра го учи значењето на понизноста. Пријателите на Кришна го носат расказот дома. Името Говинда станува дел од нивната прослава. Песните и цвеќињата го означуваат свечениот миг. Семејствата повторно се заедно во мир. Од бурата останува сеќавање на заштита. А од средбата останува поука за милост.