Во Годрума, во областа Навадвипа, живеел Премадаса Парамахамса Бабаџи. Неговото прибежиште се наоѓало крај реката Бхагиратхи. Малата колиба во Прадјумна-кунџа била обрасната со густи ползавци. Таму тој ги минувал деновите во бхаџан, предано служење на Господ. Бил учен човек, добро запознаен со светите списи. Духовни поуки примал од Прадјумна Брахмачари. Годрума ја прифатил како место за своето служење, свесен за нејзината духовна неразличност од Нандаграма во Враџа.
Секој ден изговарал двесте илјади свети имиња. Со почит им се поклонувал на ваишнавите. За своето одржување собирал малку храна од домовите на пастирите. Во времето што му преостанувало ја читал „Према-виварта“. Ова дело било составено од Јагадананда Пандита. Додека читал, неговите очи се исполнувале со солзи. Од блиските колиби доаѓале преданици за да го слушаат. Слушателите со преданост го следеле неговото читање.
Едно попладне Бабаџи го завршил одредениот број свети имиња. Седнал под сеницата од мадхави и малати. Додека ја читал „Према-виварта“, се задлабочил во духовно чувство. Тогаш пристигнал еден санјаси и паднал пред неговите нозе. Посетителот извесно време останал така, оддавајќи почит. Бабаџи најнапред не го забележал, зашто бил длабоко занесен. Кога повторно станал свесен за околината, го видел санјасито. И самиот се поклонил пред него, сметајќи се за многу понизок.
Бабаџи со плач ја повикал милоста на Чаитанја и Нитјананда. На посетителот му се обратил со голема смиреност. Санјасито ја допрел прашината од неговите стапала. Бабаџи му понудил место да седне и седнал покрај него. Го прашал на кој начин би можел да му служи. Посетителот го оставил својот сад за вода. Со споени дланки почнал да зборува за својот живот. Се претставил како несреќен човек што ја бара неговата милост.
Многу години санјасито ги изучувал списите и шесте философски системи. Во Варанаси и други свети места учествувал во расправи за нивното значење. Пред дванаесет години прифатил санјаса од Сачидананда Сарасвати. Потоа патувал по светите места низ Индија. Се дружел со санјаси од учителската линија на Шанкара. Ги поминал степените кутичака, бахудака и хамса, па достигнал парамахамса. Во Варанаси се придржувал до завет на молчење. Се задлабочувал во големите ведски изреки за Брахман.
Еден ден покрај него поминал ваишнава што ги пеел славите на Хари. По неговото лице течеле солзи, а телото му се ежело од духовна радост. Со треперлив глас ги изговарал имињата на Чаитанја и Нитјананда. Танцувал, а чекорите му станувале нестабилни од занес. Глетката и песната во санјасито разбудиле дотогаш непознато чувство. Но, грижејќи се за својата положба на парамахамса, не му се обратил. Подоцна горко жалел поради својата гордост. Оттогаш неговиот ум бил привлечен кон Чаитанја.
Санјасито го барал тој ваишнава, но не можел повторно да го најде. Размислувал за чистата радост што ја почувствувал слушајќи го светото име. Такво искуство никогаш порано немал. По неколку дена решил да побара засолниште кај еден ваишнава. Ја напуштил Варанаси и заминал во Вриндаван. Таму сретнал преданици што со длабоко чувство ги спомнувале Госвамите. Ги изговарале имињата на Рупа, Санатана и Јива. Се сеќавале на лилите на Радха и Кришна.
Истите преданици со љубов ја спомнувале и Навадвипа. При тоа, во духовен занес се тркалале по земјата. Во санјасито се разгорела желбата да ја посети таа дхама. Откако ја обиколил Враџа, тргнал кон Навадвипа. Неколку дена пред оваа средба пристигнал во Мајапур. Таму слушнал пофални зборови за Премадаса Бабаџи. Затоа дошол да побара засолниште кај него. Го молел да го прифати како свој слуга и да му подари милост.
Премадаса Бабаџи одговорил со солзи и длабока смиреност. За себе рекол дека животот го потрошил во јадење, спиење и празни разговори. Нашол засолниште во местото на лилите на Чаитанја. Сепак, смирено изјавил дека не ја вкусил вистинската кришна-према. За санјасито, пак, рекол дека бил благословен. При средбата со ваишнавата почувствувал љубов, макар само за миг. Бабаџи во тоа ја препознал милоста на Чаитанја. Го замолил да се сети и на него кога ќе ја вкусува таа љубов.
Потоа Бабаџи силно го прегрнал санјасито, плачејќи од љубов. Од допирот со ваишнавата, посетителот почувствувал нов духовен занес. Почнал да плаче, да танцува и да ги слави Чаитанја и Нитјананда. Во песната го славел и својот гуру Премадаса и радоста на бхаџанот. По киртанот се смириле и продолжиле да разговараат. Бабаџи го поканил да остане неколку дена во кунџата. Санјасито му ги предал својот живот и тело. Неговата молба била да му служи до последниот здив.