Пред многу време двајца браќа живееле во големо изобилство. Се викале Налакувара и Манигрива. Нивниот татко Кувера бил богат и почитуван. Но браќата ја заборавиле мерката во своето уживање. Еден ден во една градина поминал мудрецот Нарада. Другите присутни покажале почит кон него. Двајцата браќа не обрнале внимание. Нарада ја видел нивната заслепеност од гордост. Не размислувал како да им се одмазди. Посакал еден ден да се разбудат и да се променат.
Мудрецот им определил да станат две арџуна дрвја. Како дрвја ќе стоеле мирно наместо да бркаат уживања. Сепак, ќе ја паметеле причината за својата состојба. Нарада не сакал нивната надеж да заврши таму. Им најавил средба со Кришна во дворот на Нанда. Тоа ветување го променило значењето на чекањето. Годините минувале, а стеблата растеле едно до друго. Луѓето во Гокула ги гледале како обични дрвја. Никој не ги знаел мислите што ги чувале. Тие чекале на денот што го спомнал мудрецот.
Во истиот двор растел малиот Кришна. Јашода Го сакала со секојдневна мајчинска љубов. Еднаш Го врзала за дрвен аван по детска белја. Јажето било знак на нејзината грижа и труд. Кришна останал покрај аванот кога таа се оддалечила. Во дворот ги здогледал двете високи дрвја. Тој го знаел ветувањето што им го дал Нарада. Го прифатил мигот да го исполни зборот на мудрецот. Почнал да оди, а аванот се влечел по земјата. Малите стапала Го воделе кон просторот меѓу стеблата.
Кришна лесно минал меѓу двете арџуна дрвја. Широкиот дрвен аван не можел да помине по Него. Јажето се затегнало додека Тој продолжил да влече. Двете стебла се затресле од коренот. Гранките се движеле над тивкиот двор. Потоа дрвјата паднале со силен тресок. Прашина и лисја се кренале околу нив. Кришна останал безбеден со аванот покрај Себе. Но приказната на дрвјата не завршила со падот. Пред Него се појавила светлина.
Од двете дрвја излегле Налакувара и Манигрива. Повеќе не биле неподвижни стебла. Нивните светли ликови го осветлиле дворот. Се приближиле до малиот Кришна со почит. И двајцата се поклониле пред Него. Нивната стара гордост веќе не ги водела. Сега ја паметеле милоста на Нарада. Чекањето им дало време да се видат себеси поинаку. Средбата што некогаш изгледала далечна дошла. Пред нив стоело детето врзано за аван.
Браќата Му се заблагодариле на Кришна. Го препознале изворот на животот и силата. Сакале да Го паметат и по враќањето дома. Се молеле нивните зборови да Го слават. Посакале нивните раце да служат на доброто. Посакале умот да им остане насочен кон Него. Поклонувањето било поинакво од нивниот стар живот. Не барале богатство поголемо од она на татко им. Го ценеле дарот на променето срце. Нарадиниот тежок збор сега го гледале како помош.
Кришна им одговорил со насмевка. Им кажал дека ја знаел намерата на Нарада. Мудрецот сакал да ги избави од нивната гордост. Средбата со него станала почеток на нивниот пресврт. Сега и самите можеле да го препознаат тоа. Кришна ги упатил да се вратат кај својот татко. Не требало да го заборават она што го научиле. Поблиску до Него ќе останат преку предана служба. Неговите зборови не биле говор на обично дете. Браќата ги примиле со благодарност.
Тие уште еднаш Му се поклониле. Го обиколиле Кришна пред да заминат. Светлината на нивното присуство полека се повлекла. Паднатите стебла останале на земјата. Аванот сè уште бил врзан за Кришна. Сцената повторно личела на семеен двор. Но таму се исполнило старо ветување. Јашодината грижа и Нарадината милост се сретнале. Едното ја врзало јажето околу детето. Другото ги довело браќата до Него.
Гордоста некогаш им ги затворила очите на браќата. Долгото стоење како дрвја ги натерало да чекаат. Нарада не ги заборавил иако ги опоменал. Кришна го исполнил ветувањето дадено за нив. Однадвор се гледале само две паднати дрвја. Внатре во приказната се случила промена на живот. Двајца кои не знаеле да покажат почит научиле благодарност. Тие повторно можеле слободно да заминат. Во сеќавањето го носеле малиот Кришна. И Неговата насмевка им станала нов почеток.
Оваа случка почнува далеку од Гокула. Завршува меѓу две дрвја во дворот на Нанда. Ниту долгото чекање не го поништило ветувањето. Ниту јажето ја ограничило Кришнината милост. Детето одело кон нив со аван зад себе. Тие излегле од дрвјата со благодарни срца. Расказот ја памети грешката без да ги зароби во неа. Покажува дека опомената може да отвори пат кон промена. А исполнетиот збор на Нарада носи радост. Така две дрвја стануваат сведоци на милост во Враџа.