Кришна исчезнал, а месечината сè уште ја осветлувала истата шума. Гопиите останале таму каде што биле со Него пред еден миг. Секој лист изгледал познат, но ништо веќе не било како порано. Неговото отсуство ги поттикнало веднаш да тргнат. Не се договориле кој пат е најдобар. Се повикувале една со друга и го изговарале Неговото име. На местото на разговорот дошло внимателно слушање. Можеби чекор, звук или трага ќе го открие правецот. Шумата на Вриндаван станала нивна мапа. Дваесет и деветтата глава завршила; триесеттата започнала со потрага.
Се обратиле кон високите дрвја како кон стари сведоци. Го прашувале банјанот дали Го видел синот на Нанда. Ашоката и цветните дрвја го слушале истиот повик. Гопиите знаеле дека дрвјата не одговараат со човечки зборови. Но нивната болка го претворала целиот предел во соговорник. Каде што ќе виделе свиткана гранка, се прашувале дали поминал Кришна. Каде што ќе почувствувале мирис на цвет, се сеќавале на Неговиот венец. Ги прашувале и лијаните што ги прегрнуваат стеблата. Во секое движење на природата барале знак. Ниту еден одговор не бил доволен за да запре потрагата.
Тулси им била особено блиска во тоа испрашување. Нејзините листови се поврзани со почитта кон Кришна. Гопиите погледнале и кон земјата под нивните стапала. Таа ги носела Неговите траги и затоа им изгледала благословена. Неколку елени мирно ги гледале од страната на патеката. И нив ги прашале дали Го забележале. Ветерот носел мирис низ шумата, но не и сигурен правец. Тие продолжиле покрај дрвјата на брегот на Јамуна. Потрагата била истовремено движење и сеќавање. Секое прашање покажувало колку сакаат повторно да Го видат.
Уморни од одење, почнале да се сеќаваат на Неговите игри. Една гопи ја повторила детската сцена со Путана. Друга ја одиграла приказната за превртениот товарен сад. Некои ги имитирале пастирските другари и нивните гласови. Се сеќавале како Кришна ги повикувал кравите по име. Некој подигнал рака, потсетувајќи на заштитата под Говардхан. Друг ја претставил победата над Калија. Овие игри не биле обична забава среде ноќта. Секое движење било обид да Го задржат во сеќавањето. Во Неговото отсуство, тие ги оживувале Неговите дела.
Потоа на земјата здогледале отпечатоци. Во прашината ги препознале знаците поврзани со стапалата на Кришна. Сите се наведнале поблиску. За првпат потрагата имала видлива насока. Го следеле редот на трагите меѓу дрвјата. Каде што песокот бил мек, отпечатоците биле појасни. Каде што земјата била тврда, повторно морале да бараат. Радоста од откритието ја засилила нивната внимателност. Но покрај Неговите траги се појавиле и други. Некоја гопи одела со Него.
Откритието им донело мешани чувства. Се прашувале која е таа што добила посебна близина. Со восхит зборувале за нејзината љубов и посветеност. Во исто време чувствувале и болка што тие останале сами. Трагите ги воделе кон уште потивок дел од шумата. На едно место нејзините отпечатоци исчезнувале. Гопиите заклучувале дека Кришна ја носел. На друго место Неговите стапала покажувале дека се подигнал за цвет. Тие ја замислувале нежноста на нивната прошетка. Секоја мала промена во песокот станувала дел од расказ.
Изворната глава ја именува избраната гопи како Радхарани. Нејзината посебна близина со Кришна ги вознемирила другите. Но ни таа не можела да ја задржи средбата како сопствена награда. Кришна исчезнал и од нејзиниот поглед. Сега и Радхарани стоела сама во шумата. Она што за другите било повод за споредување се претворило во сочувство. Кога ја нашле, ја сослушале. Наместо да останат разделени поради завист, се собрале околу неа. Нејзината тага им била разбирлива. Сите го барале истиот Кришна.
Продолжиле заедно уште подлабоко меѓу дрвјата. Месечевата светлина станувала послаба под густите гранки. Таму не можеле сигурно да ги следат трагите. Застанале пред темнината што ја носела шумата. Не било мудро да се изгубат една од друга. Нивната заедничка потрага добила нов облик. Каде што патеката завршувала, започнувало пеењето. Мислите им се вратиле кон Неговиот глас и лик. Тагата не им ја одзела способноста да бидат заедно. Напротив, ги собрала во еден глас.
Се вратиле на брегот на Јамуна. Песокот таму бил осветлен од месечината. Седнале со надеж дека Кришна повторно ќе се појави. Наместо да молчат, почнале да зборуваат и пеат за Него. Потрагата низ шумата им дала многу слики за сеќавање. Дрвјата, елените и трагите останале во нивните мисли. Радхарани била со нив. Ниту една не го нашла Кришна сама. Сега нивното заедништво станало место за надеж. Следната глава ја продолжува токму таа песна.
Оваа приказна го следи движењето од гордост кон грижа. На почетокот гопиите чувствувале дека некоја друга била избрана. На крајот ја примиле нејзината болка како своја. Трагите во земјата ги учеле да гледаат внимателно. Исчезнувањето ги учело да слушаат внимателно. Ни шумата ни песокот не можеле да Го задржат Кришна. Но нивната потрага не била залудна. Таа ги довела повторно една до друга. На брегот на Јамуна ја претвориле разделбата во песна. Со тој глас триесеттата глава ѝ го предава расказот на следната.