По потрагата гопиите се собрале на песочниот брег на Јамуна. Месечината сè уште била над реката. Шумата зад нив ги чувала трагите што ги следеле. Пред нив имало вода што тивко го враќала светлото на ноќта. Кришна не бил меѓу нив. Ги соединувала надежта дека ќе го слушне нивниот глас. Затоа почнале да пеат за Него. Не како хор што настапува за публика. Нивната песна била разговор со отсутниот Пријател. Триесет и првата глава го следи тој разговор.
Најпрво се сетиле на земјата на Враџа. Со Кришниното присуство таа за нив била посебно благословена. Но убавината на местото не ја бришела нивната тага. Цветовите и реката им биле блиски токму затоа што Тој чекорел таму. Без Неговиот поглед, дури и најубавата ноќ била нецелосна. Тие не барале нов предел. Го барале Оној што му давал смисла на познатиот. Во нивниот глас радоста за Вриндаван се среќавала со копнежот. Едното чувство не го укинувало другото. Песната можела да ги носи и двете.
Потоа се сетиле колкупати Кришна ги заштитил. Во нивното сеќавање се јавувала опасната вода на Јамуна. Се јавувала и змијата Калија. Ги паметеле невремето на Индра и засолништето под Говардхан. Го паметеле шумскиот оган и другите стравови низ Враџа. Секој настан им кажувал дека Тој е блиску кога има опасност. Затоа сегашното отсуство им изгледало уште потешко. Го повикувале како заштитник што го познава нивниот глас. Не ги набројувале тие сцени за да бараат долг. Ги изговарале како сеќавања на доверба.
Нивните мисли се свртеле кон Неговите стапала. Го замислувале како ги води кравите низ шумата. Меките стапала, си мислеле, допираат камчиња и сува трева. Дури и додека бил далеку во текот на денот, тие се грижеле. Се сеќавале како навечер се враќал по патеката. Прашината од копитата тогаш го покривала Неговиот лик. Под кадравата коса го здогледувале Неговиот благ поглед. Таков мал, секојдневен призор можел да им го исполни денот. Сега истиот спомен ја засилувал разделбата. Нивната грижа за Него останала и кога не Го гледале.
Се сеќавале и на Неговите зборови. Разговорите со Кришна ги оживувале во тешки часови. Расказите за Неговите дела ги пренесувале од уста на уста. Изворната глава ја истакнува вредноста на слушањето за Него. Некој што ја споделува таа порака му дава радост и на друг. Гопиите веќе го правеле тоа на брегот. Нивната песна не ја чувала болката во затворен круг. Таа ја отворала како повик што може да го слушнат сите. И најтивкиот спомен добивал место во заедничкиот глас. Така зборовите станувале продолжение на нивната потрага.
Кришнината насмевка им била блиска во сеќавањето. Го паметеле начинот на кој ги погледнувал. Го паметеле звукот на флејтата што ја започнал целата ноќ. Сега флејтата не се слушала, но тие можеле да пеат. Меѓу два повика имало тишина што не можеле да ја прескокнат. Наместо да ја потиснат, ѝ дале глас. Во песната има молба, но и благодарност. Има прашање зошто Кришна се скрил. Има уверување дека нивниот живот е врзан за Него. Овие чувства стојат едно покрај друго.
Тие Го гледале Кришна како повеќе од син на Нанда и Јашода. Во исто време им бил близок како жител на нивниот Вриндаван. Таа двојна слика ја носи силата на нивната песна. Божествената заштита не го оддалечува од шумските патеки. Неговата величина не го прави нивниот спомен неважен. Гопиите Го повикувале со интимност, не со студена формула. Го молеле повторно да се појави. Од Него очекувале милост, затоа што веќе ја искусиле. Ова не било теоретско размислување покрај реката. Било лично сеќавање кажано во множина.
Некои стихови во изворната глава се полни со силни слики на љубов. Ова прераскажување не ги заменува тие стихови. Ги следи нивните главни движења: пофалба, грижа и повик. Најдобро е самата песна да се чита во изворот. Тука може да се забележи како секоја слика носи однос. Реката ја потсетува на спасување. Патеката ја потсетува на Неговите стапала. Вечерната прашина ја потсетува на Неговото враќање. Флејтата ја потсетува на повикот. Секоја ствар во Враџа станува начин да се сетат на Кришна.
Ноќта не се движела брзо за оние што чекале. Месечевиот одраз се менувал во водата. Гопиите не знаеле кога ќе го видат повторно. Сепак, не престанале да пеат. Заедничкиот глас ги држел на истото место. Ниту една не можела сама да го исполни празното место. Но заедно можеле да го изговорат тоа што им недостасува. Во овој дел нема нова потера низ шумата. Движењето е во зборовите и во сеќавањето. Токму затоа песната е посебна приказна.
Кога следната глава ќе го врати Кришна меѓу нив, ќе има разговор. Но пред одговорот стои оваа песна. Таа покажува дека чекањето не било празно време. Гопиите се сеќавале на спасувањето, на флејтата и на Неговите чекори. Со тоа го направиле брегот место на жива надеж. Можеш да ја читаш песната како патека од едно сеќавање до друго. Секое сеќавање завршува со истата желба: повторно да Го видат. Затоа нејзината сила не е само во убавите зборови. Таа е во верноста на оние што не престануваат да повикуваат. Над Јамуна песната продолжува додека ноќта слуша.