Песната сè уште се слушала на брегот на Јамуна. Тогаш Кришна повторно се појавил меѓу гопиите. Нивната долга потрага одеднаш имала крај пред очите. Месечината го осветлувала Неговиот лик. Никој не морал да праша дали Тој навистина се вратил. Радоста и претходната болка стоеле во истиот миг. Некои Го гледале молчејќи, други сакале веднаш да зборуваат. Нејзината ноќ на разделба сега станала ноќ на средба. Кришна не се вратил како далечен одговор. Седнал меѓу оние што Го повикувале.
Гопиите внимателно го подготвиле местото за Него. На мекиот песок ги постлале своите платна. Цветовите околу нив мирисале во ноќниот воздух. Реката продолжувала да тече покрај разговорот што претстоел. Малото дело на постилање кажувало многу. Тие не сакаат само да Го видат оддалеку. Сакаат Тој да биде добро пречекан. Во изворната глава нивната грижа станува видлива преку оваа постапка. Кришна седнал, а гопиите се собрале околу Него. Тагата се повлекувала, но прашањата останале.
Тие не сакале да ја сокријат болката зад насмевка. Го прашале Кришна за различните начини на кои луѓето одговараат на љубов. Некои даваат љубов само кога ја добиваат назад. Други остануваат верни дури и кога не добиваат одговор. Трети не одговараат ниту со грижа ниту со одбивање. Во прашањето се слушала нивната сопствена ноќ. Тие дојдоа, Го бараа и пееја; Тој исчезна. Сега сакале да разберат што значело тоа. Не прашувале за некој непознат пример. Прашувале за односот што им бил најважен.
Кришна почнал од оние што враќаат само онолку колку што примаат. Таквиот однос личи на размена. Сметката може да биде точна, а срцето да остане затворено. Кога користа престанува, престанува и нивниот одговор. Гопиите слушале внимателно. Тие самите не дошле кај Него за договор. Не можеле да ја мерат својата посветеност со возврат. Во шумата се откажале од сигурноста на однапред пресметан исход. Кришнините зборови ја откривале разликата меѓу трговија и љубов. Во таа разлика имало место за нивната болка.
Потоа зборувал за грижа што опстојува и без возврат. Како родители што не го напуштаат детето кога ги занемарува. Таква љубов не зависи целосно од одговорот на другиот. Таа делува затоа што сака добро. Гопиите се сетиле како го повикувале Неговото име без сигурност. Го следеле и кога не знаеле дали ќе се појави. Таа упорност не била лесна. Кришна ја признал вредноста на љубовта што не е само размена. Не им рекол дека разделбата била безначајна. Им помогнал да ја именуваат својата верност.
За оние што не одговараат, дал посложено објаснување. Некој е внатрешно исполнет и не бара ништо за себе. Друг, пак, може да биде неблагодарен и рамнодушен. Истото надворешно молчење не секогаш има иста причина. Но гопиите сакале да знаат за Неговото молчење. Дали исчезнал затоа што не ја ценел нивната љубов? Кришна не го оставил тоа прашање неодговорено. Го насочил разговорот од општите примери кон нив. Нивното прашање било искрено, иако облечено во поука. Сега дошол Неговиот личен одговор.
Кришна им кажал дека не бил далеку од нивната грижа. Се скрил за нивното сеќавање да стане уште подлабоко. Како човек што постојано мисли на нешто драгоцено што го изгубил. Така и гопиите во разделбата непрестајно мислеле на Него. Ова не ја претвора болката во игра без последици. Нивните чекори низ шумата и песната биле вистински. Кришна ги видел и ги знаел. Тој не ја споредил нивната посветеност со обична учтивост. Му била драгоцена токму поради пречките што ги надминале. Така ја отворал смислата на Своето исчезнување.
Потоа изговорил нешто што ги надминува сите пресметки. Нивната љубов не можел целосно да ја отплати. Тие го оставиле она што ги задржувало и дошле кај Него. Ниту најдолго време не било доволно за да се измери таа верност. Не им понудил предмет како замена за доживеаната разделба. Им ја признал големината на нивниот дар. Во овој миг Кришна не зборува како трговец на чувства. Зборува со благодарност кон оние што Го љубат. Гопиите го слушале Неговиот одговор на самиот брег. Она што го барале низ ноќта сега било пред нив.
Дваесет и деветтата глава започнала со флејта. Триесеттата ги водела низ шумски траги. Триесет и првата ги собрала во песна. Оваа глава им дозволува да прашаат и да добијат одговор. Затоа повторната средба не е само убава слика. Таа содржи вистински разговор за љубовта и одговорноста. Гопиите не мораат да глумат дека не биле повредени. Кришна не ја брише нивната ноќ на чекање. Тој ја слуша и ја става во поширок однос. Од тоа слушање доаѓа мир пред следниот настан.
На песокот останале нивните постлани платна. Над нив светела месечината. Кришна седел меѓу гопиите што Го барале. Неговите зборови останале со нив по завршувањето на прашањето. Љубовта што не може да се пресмета добила признание. Болката што била изговорена добила одговор. Во следната глава кругот ќе се отвори во танц. Но пред движењето стои овој мирен разговор. Тој ја чува средбата од тоа да стане само сцена за гледање. Триесет и втората глава нè повикува прво да слушаме.