Кришниниот одговор ја смирил тагата на гопиите. На брегот на Јамуна разговорот преминал во песна и движење. Есенската месечина стоела високо над шумата. Цвеќињата по дрвјата го носеле мирисот на ноќта. Гопиите се собрале во круг околу Кришна. Нивното повторно заедништво добило нов облик. Тоа е сцената што изворната глава ја нарекува раса-танц. Не започнала како претстава за посетители. Продолжила од повикот, потрагата, песната и одговорот. Без тие претходни глави кругот би бил само слика.
Кришна се појавил покрај секоја гопи. Во изворот тоа е Негова необична божествена моќ. Секоја чувствувала дека Тој е лично со неа. Ниту една не морала да го дели Неговото внимание како ограничена ствар. Кругот се движел со повеќе присуства на истиот Кришна. За обичен поглед сцената изгледа невозможна. Расказот токму затоа не ја опишува како обичен танц. Тоа што е невозможно во секојдневието е дел од неговата духовна смисла. Гопиите не се натпреварувале за место во кругот. Кришна одговарал на нивната посветеност со Своето присуство.
Се слушале песна, чекори и ѕвонење на украси. Накитот и ѕвончињата го следеле ритамот на движењето. Цветовите од венците се нишале и паѓале на земјата. Некои гопии пееле, а Кришна им одговарал. Кога Тој пеел, тие Го охрабрувале со радост. Нивната песна повеќе не била само молба од брегот. Сега била дел од средбата. Шумата, реката и месечината го опкружувале кругот. Расказот се задржува на звукот исто колку и на сликата. Танцот бил и слушање едни на други.
Кога движењето ги изморило, некои гопии се потпреле на Кришна. Тој ја забележал нивната уморност. Нивната радост не значела дека немаат потреба од одмор. Во изворната глава таа внимателност е дел од средбата. Цветовите се растуриле меѓу нивните чекори. Песната продолжувала со нови гласови. Небесните жители, според расказот, ја гледале сцената со восхит. Одозгора паѓале цветови. Но тежиштето останувало на брегот меѓу Кришна и гопиите. Таму радоста се живеела, а не само се набљудувала.
По танцот се упатиле кон водата на Јамуна. Свежината на реката им донела одмор. Во водата се насмеале и се освежиле. Цветните венци се расплетувале на површината. Реката што претходно ја слушала песната сега била дел од играта. Ноќта сè уште не била завршена. Тие излегле на брегот и продолжиле да чекорат. Ветерот носел мирис од цветовите покрај водата. Кришна им зборувал и рецитирал стихови. По големиот круг дошла тивка прошетка.
Расказот не завршува само со глетката на танцот. Кралот Парикшит, кој го слушал раскажувањето, поставил прашање. Како да се разбере нешто толку необично? Може ли читателот да го помеша со обичен човечки пример? Шукадева Госвами одговорил со разграничување. Кришна не е ограничен како обичен човек. Неговата постапка во оваа глава не е образец за имитирање. Прашањето на Парикшит го чува расказот од лесно погрешно читање. Тоа е важен дел од самата глава, не додаток по танцот. Затоа и ова прераскажување му дава место.
Изворот ја нагласува духовната природа на раса-лилата. Не ја претвора во дозвола некој да го користи туѓото доверие. Почитта кон гопиите бара да се види нивната посветеност. Почитта кон Кришна бара да се види Неговата единственост. Двата погледа одат заедно. Кога човек би се поставил на Негово место, би ја изгубил смислата. Во книгата ова предупредување е изречено јасно. За слушателот останува патот на сеќавање, пеење и служба. Тој пат не бара да се копира необичната божествена сцена. Бара да се разбере кон Кого е насочена љубовта.
Кругот го поврзува она што се случило во петте глави. Флејтата ги повикала гопиите. Исчезнувањето ги повело меѓу дрвјата и трагите. Песната ги собрала покрај Јамуна. Разговорот ги научил да го изговорат своето прашање. Сега танцот ја покажува радоста на повторната близина. Ниту еден дел не стои сам. Тагата не е избришана како да не постоела. Таа станала дел од поголем расказ за љубов и одговор. Затоа крајот се чита поинаку кога се знае патот до него.
Месечината ги осветлувала дрвјата и песокот. Јамуна ја носела светлината во својата вода. Гласовите што порано повикувале сега пееле во присуство. Кришна бил меѓу гопиите, а секоја ја чувствувала Неговата близина. Сликата не може целосно да се собере во една илустрација. Затоа илустрацијата е само уметнички потсетник. Изворната глава содржи повеќе детали и прашања. Отвори ја ако сакаш да го следиш разговорот на Парикшит и Шукадева. Таму расказот ја објаснува својата духовна рамка. Овие редови ја следат патеката, не го заменуваат изворот.
На крајот останува чувство на круг што повторно се затвора. Повикот од почетокот добил одговор. Оние што барале сега се заедно. Но сеќавањето на потрагата ја прави средбата подлабока. Песната и разговорот го чуваат танцот од празна убавина. Грижата на Кришна и верноста на гопиите го носат неговото срце. Петте приказни можат да се читаат одвоено. Заедно, тие откриваат пат од звук до присуство. Кога ќе се вратиш на првата, флејтата ќе ја слушнеш поинаку. Нејзиниот повик веќе го знае целиот пат до Јамуна.