Крај Јамуна имало езеро загадено од отровот на змијата Калија. Местото станало опасно и за суштествата околу него. Кришна го видел тоа. Се искачил на дрво кадамба покрај брегот и скокнал во водата. Неговиот влез го разбранувал езерото, а Калија веднаш излегол да го нападне.
Змијата го обвиткала Кришна. Неговите другари се исплашиле, а жителите на Враџа, следејќи ги трагите на Неговите стапала, дотрчале до реката. Кога Го виделе во прегратката на Калија, биле обземени од страв и тага. Баларама ги задржал, знаејќи ја силата на Својот брат.
Кришна се ослободил од прстените на змијата и заиграл врз нејзините глави. Калија ја изгубил силата. Тогаш неговите сопруги Му се поклониле на Кришна и Го замолиле да му прости. Кришна ја прифатил нивната молба; Калија признал дека згрешил и ја напуштил реката со своето семејство.
Така приказната за Јамуна завршува и со заштита и со милост. Водата е ослободена од отровот, а дури и оној што ја загадил добива можност да замине и да живее поинаку. Во овој расказ жителите на Враџа не се далечни набљудувачи: нивната грижа за Кришна е во срцето на сцената.