Утрото ги нашло пастирчињата подготвени за пат. Сакале што побргу да излезат со Кришна. Нивните мајки сè уште им ставале тилак. Ги местеле украсите и заштитните врвци. Момчињата постојано погледнувале кон патеката. Секој шум им личел на повик од пријателите. Се прашувале дали Кришна веќе ги чека. Мајките ги молеле да останат уште малку. Кравите сè уште не тргнале од шталата. Но нетрпението на момчињата растело.
Васудама, Судама, Кинкини и Субала се собрале. Доаѓале од различни домови кон истото место. Гласовите им се сретнале крај шталата на Нанда. Еден пастир ја пренел пораката на таткото. Нанда ги пуштал кравите, но барал да почекаат. Сакал Кришна да одмори уште еден миг. Момчињата радосно го прифатиле тоа чекање. Субала и блиските пријатели тргнале кон Него. Секој носел приказна за претстојната игра. Шумата веќе била присутна во нивниот разговор.
Помошниците ја прашале Јашода што да понесат. Таа им дала слатки за нејзиниот син. Еден внимателно ја носел кошничката на рамо. Друг донел вода во убав сад. Некој подготвил облека, а друг украси. Нивната грижа не била само должност. Секој предмет бил знак на љубов кон Кришна. Тој ги чул гласовите на другарите. Се простил од Радха во блиската тивка пештера. Потоа излегол да ги пречека момчињата.
Другарите Го дочекале со широки насмевки. Го придружувале назад кон домот. Го украсиле за пат кон пасиштето. Пауново перо се издигнало над Неговата коса. Цветен венец му легнал на рамената. Сјајниот Каустубха заблескал на градите. Наскоро сите се упатиле кон градската порта. Таму го чекале жителите на Враџа. Веста дека Кришна оди во шума се проширила. Радоста и тагата се сретнале во истиот миг.
Јашода излегла со своите блиски. Радха и пријателките стоеле во поворката. Брахманите го благословиле Кришна за патот. Дедо Му Парџанја сакал уште еднаш да Го види. Нанда го гледал синот меѓу пастирчињата. Момчињата се договарале за игра крај Говардхан. Кравите се собирале по патеката. Но Јашода го задржала погледот на Кришна. Во нејзиното срце денот изгледал предолг. Таа сакала уште еден миг заедно со Него.
Го прашала како ќе оди по грубите шумски патишта. Се плашела од трње и остри камчиња. Мислела на жешкото сонце над пасиштата. Сакала самата да тргне по Него. Рохини исто така тешко го поднесувала разделувањето. Кришна застанал и ја сослушал мајка Си. Јашода Го прегрнала со солзи во очите. Во таа прегратка стравот станал видлив. Неговиот благ поглед ѝ донел малку мир. Потоа таа Му посакала заштита за целиот ден.
Јашода ги повикала постарите момчиња поблиску. Ги замолила да се грижат за нивниот пријател. На помошниците им напомнала за храната и водата. Кришна понекогаш заборавал на гладот во игра. Не сакала никој да ја пропушти таа потреба. Со светите имиња Го благословила и заштитила. Нанда стоел покрај неа без многу зборови. Сите ги слушале нејзините мајчински молби. Кришна не побрзал да го прекине тој миг. Грижата на Враџа била дел од Неговиот пат.
Тогаш Кришна ѝ раскажал за ладната шумска сенка. Крај Јамуна дрвјата им давале одмор. Мирисните цвеќиња растеле покрај патеките. На Говардхан имало пештери и водопади. Кукавиците пееле, а пауните танцувале. Со флејтата можел да ги собере кравите. Пријателите му помагале да го чува стадото. Тој ѝ рекол дека таму наоѓа радост. Јашода го слушала секој збор внимателно. Сакала да го замисли безбеден во тој предел.
Мадхумангал се приклучил со весела забелешка. Во шумата, рекол, има зрели плодови за другарите. Неговиот збор им донел насмевки на момчињата. Но кравите веќе го повикувале Кришна со мукање. Без Него не сакале да тргнат понатаму. Кришна ги видел и нежно ги запрел родителите. Потоа направил први чекори по шумската земја. Неговите стапала оставале траги на патеката. Пријателите го следеле во радосна група. Стадото полека тргнало по нив.
Јашода и Нанда го следеле со поглед. Радха и пријателките го гледале оддалечувањето. Кришна уште еднаш се свртел кон своите блиски. Разделбата била тешка, но патот бил Негов. Гласовите на момчињата станувале сè подалечни. На патеката останале трагите од Неговите стапала. Жителите постепено се вратиле во своите домови. Во мислите и понатаму оделе со Него. Го очекувале Неговото вечерно враќање. Пред нив се отворила утринската шумска патека.