Потрагата низ Вриндаван ги одвела гопиите до крајот на осветлените шумски патеки. Го барале Кришна меѓу дрвјата, ги следеле трагите на песокот и прашувале каде заминал. Кога не можеле повеќе да Го најдат, се вратиле на брегот на Јамуна. Таму седнале заедно. Ноќта била иста, а за нив сè изгледало поинаку без Неговото присуство.
Наместо секоја да остане сама со својата тага, почнале да пеат. Во нивната песна има молба Кришна повторно да се појави, но и живо сеќавање на тоа каков бил со нив. Се присетуваат на Неговите насмевки и погледи, на разговорите што ги носеле во срцето и на звукот што ги повикал кон шумата. Песната им дава заеднички глас на чувства што тешко би се кажале во обичен разговор.
Гопиите се сеќаваат и на опасностите од кои Кришна ги заштитил жителите на Враџа. Во нивните зборови се појавуваат отровната вода, страшните суштества и невремето. Тие спомени не се список на победи. Секоја опасност станува потсетник дека некогаш се свртеле кон Него со страв и надеж, а Тој бил близу. Сега прашуваат каде е таа близина кога толку многу им недостига.
Во песната се јавува и грижа за самиот Кришна. Гопиите мислат на Неговите стапала додека оди низ шумата: дали остри камчиња и сува трева Го повредуваат? Оваа грижа ја менува бојата на нивниот копнеж. Не зборуваат само за сопствената болка, туку замислуваат што може да Му се случува Нему додека е далеку од нивните очи.
Секоја строфа од изворниот текст се движи меѓу сеќавање и повик. Гопиите го опишуваат гласот на Кришна, Неговите милосрдни дела и силата на приказните за Него. Ниту реката ниту месечината не одговараат на нивните прашања, но пеењето ги држи заедно. Кога едната се сеќава на еден миг, другите додаваат свој. Таквото споделување ја претвора разделбата во молитва.
Расказот не бара да ја сокрие нивната вознемиреност. Тие не се преправаат дека сè е добро. Во исто време, не дозволуваат болката да ги оддалечи една од друга. Седат на брегот, Му се обраќаат на Кришна со искреност и продолжуваат да Го повикуваат. Подоцнежната средба во следната глава добива длабочина токму поради оваа песна што ѝ претходи.
Кога ќе ја читаш оваа приказна, забележи го преминот од траги на земјата кон зборови упатени кон Кришна. Гопиите повеќе не можат да Го следат со чекори, но можат да се сеќаваат, да пеат и да го чуваат заедничкото чувство на близина. Јамуна во таа ноќ станува место каде што потрагата продолжува преку гласот.