Гопиите седеле крај Јамуна и пееле за Кришна. Во нивните зборови се мешале сеќавање, грижа и надеж. Токму тогаш Тој повторно се појавил пред нив, облечен во жолто и со насмевка што ја растерала тежината на разделбата. За миг сите ја прекинале песната и се свртеле кон Него.
Не реагирале сите исто. Некои Му пристапиле веднаш; други, потресени од копнежот, едвај проговориле. Секоја гопи го носела своето искуство од потрагата. Тие Му покажале место да седне и заедно се упатиле кон мекиот песочен брег, каде што месечината ја осветлувала водата.
Кога повторно биле со Него, гопиите поставиле прашање. Го прашале за луѓето што возвраќаат љубов, за оние што сакаат без да им биде возвратено и за оние што не одговараат на ничија љубов. Прашањето доаѓало од нивната неодамнешна разделба: сакале да го разберат Кришна, а не само да ја заборават болката.
Кришна им одговорил внимателно и објаснил дека не секоја привидна оддалеченост значи заборав. Им кажал дека нивната искрена љубов не може едноставно да ја отплати. Зборовите не го бришат она што го почувствувале, но ѝ даваат место на нивната доверба да расте по тешката ноќ.
Приказната завршува со повторно присуство и разговор. Гопиите не се само слушателки на флејтата: тие прашуваат, се сеќаваат и зборуваат со Кришна за значењето на блискоста. На брегот на Јамуна радоста од средбата станува подлабока токму затоа што поминале низ разделбата заедно.