Пристигнувањето на Радха се одолжи. Кришна ја чекаше онаа што Му го крепеше животот. Вознемирен од копнеж, почна да ја бара. Потоа тажен седна во насадот со дрвја кадамба, близу местото на средбата.
За тоа време, една снаодлива сакхија ја изведе Радха од друштвото на постарите. Ја доведе во договорената шумичка, каде што зуеја пчели. Кога Радха не го здогледа Својот сакан, ја обзеде немир. Алката веднаш ѝ се лизна од раката. Сакхијата ја утеши и излезе да го побара Кришна.
Кај кадамбите имаше пауни што танцуваа. Сакхијата таму му се обрати на Хари со песна во рагата Духки Варади. Во припевот Му ја опишува Радха, сакхијата што ѝ е мила како животот, како неутешна од љубов. Радха гледа на сите страни, барајќи го темниот убавец и слушајќи во мислите звук од флејта. Си Го замислува насмеан, со паунов пердув, и постојано во мислите Го прегрнува.
За миг Радха излегува, па повторно се враќа во шумичката. Тешко ја поднесува разделбата и веќе не внимава ни на облеката што ѝ се лизга. Со болен глас го повикува Својот сакан повторно и повторно. Додека се превртува по земјата, солзите ѝ паѓаат врз стеблата и лијаните. Со расплетена коса потрчува, паѓа и губи свест. Во својата вознемиреност ги крши алките и го кине ѓерданот од скапоцени камења.
Сакхијата пее како Радха бара некаква лијана и сака да тргне кон Јамуна. Со глас испрекинат од плачење ѝ вели на сакхијата да си оди дома. Својата љубов му ја посветува на стапалата на Кришна. По толку долго чекање, сакхијата не знае дали Радха ќе може да ја издржи разделбата. Затоа Го моли Кришна да побрза и да појде со неа ако сака да ја види својата најмила.
И околината ја носи тагата на разделбата. Срните и птиците плачат, а дрвјата и лијаните не расцветуваат. Дури и ведрата есенска месечина потемнува. Стивнуваат благите, мирисливи ветрови. Така поетот ја опишува шумичката додека Радха копнее по Мадхава.
Кришна набргу пристигнува кај Радха. За неа Неговата појава е како наплив на океан од нектар. Ја прегрнува и ја бакнува. По разделбата, средбата со Мадхава повторно ја исполнува со радост.
Во новата сеница Радха се повлекува од срам и молчи, а Мадхава копнее да ѝ го чуе гласот. Таа сака да се одмори на постела од свежи лисја. Тој ја привлекува кон Себе и настојува да ја задржи блиску, додека таа се спротивставува и Му се обраќа со молба. Поетот ја завршува единаесеттата сарга со желба таа средба на Радха и Мадхава да ги чува слушателите.
