Кришна и Баларама пристигнале во Матхура. Со Нив биле и пастирчињата од Враџа. Градот бил поинаков од шумските патеки што ги знаеле. Жителите излегувале за да ги видат двајцата браќа. Кришна одел низ улиците со своите блиски. Баларама чекорел покрај Него. Пред нив имало домови, продавници и луѓе. Меѓу нив живеел еден цвеќар по име Судама. Овој Судама бил мајстор за цветни венци. Неговото срце било посветено на служење.
Цвеќарот ги здогледал двајцата браќа пред својот дом. Веднаш станал за да ги пречека. Им се поклонил со длабока почит. Не ги оставил да стојат пред вратата. Им понудил место каде што можеле да седнат. Ги примил и другарите што дошле со Нив. Ги измил стапалата на своите гости. Ги послужил со она што го подготвил за пречек. Цвеќињата и мирисната сандалова паста биле дел од дарот. Неговата радост се гледала во грижата за секој гостин.
За Судама ова не била обична посета. Тој чувствувал дека неговиот дом е благословен. Со почит им зборувал на Кришна и Баларама. Рекол дека нивното доаѓање го исполнило со радост. Помислил и на своето семејство и предци. Нивниот спомен го носел во својата благодарност. Ги препознал браќата како пријатели на сите суштества. Верувал дека нивната грижа не познава граници. Пред Нив зборувал скромно и искрено. Не побарал чест за своето гостопримство.
Судама сакал да знае како може да им служи. Молел да му дозволат да направи нешто за Нив. За него можноста да служи била сама по себе благослов. Потоа погледнал кон цвеќињата што ги имал. Тие биле плод на неговата секојдневна работа. Од мирисните цветови подготвил убави венци. Ги избрал како дар за своите гости. Го вложил вниманието што го познавал од својот занает. Секоја цветна нишка станала дел од пречекот. Дарот бил едноставен, но даден со цело срце.
Судама им ги понудил венците на Кришна и Баларама. Мирисните цветови ги украсиле двајцата браќа. Кришна го примил дарот со задоволство. И Баларама се израдувал на понудената љубов. Нивните придружници ја почувствувале радоста на средбата. Цвеќарот ги видел своите гости украсени со неговиот труд. Она што го правел секој ден добило посебна смисла. Цвеќињата не ја носеле само својата убавина. Тие ја изразувале и неговата преданост. Домот на Судама станал место на топло гостопримство.
Браќата биле задоволни од неговото служење. Му понудиле да избере благослов. Судама се поклонил пред нивната великодушност. Пред него стоела можност да побара многу нешта. Но најпрво посакал постојана преданост кон Кришна. Посакал и пријателство со оние што Му служат. Не ги заборавил ни другите суштества. Побарал сочувство кон сите живи битија. Во неговата молитва имало место и за другите. Неговата желба ја проширила радоста надвор од домот.
Кришна ја прифатил искрената молба на цвеќарот. Му ги дарувал благословите што ги посакал. Му дал и благосостојба за неговото семејство. Му посакал сила, долг живот и добар глас. Цветните венци не биле заборавени. Ниту желбата на Судама да биде корисен за другите. Браќата потоа се подготвиле да продолжат низ Матхура. Цвеќарот останал со споменот на нивната посета. Мирисот на цветови го придружувал неговиот дом. Средбата оставила чувство на благодарност.
Приказната го нарекува овој човек цвеќарот Судама. Тој живеел и работел во Матхура. Не треба да се меша со брахманот Судама. Брахманот бил Кришнин другар од времето на школувањето. Нивната подоцнежна средба се случила во Дварака. Двајцата го носеле истото име. Секој имал свој пат и своја средба со Кришна. Цвеќарот принесол венци од свежи цветови. Брахманот подоцна донел мал дар од сплескан ориз. И во двете средби важна била љубовта со која се дарува.
Во оваа случка цвеќињата потекнуваат од обичен занает. Судама ги познавал нивните бои и мириси. Неговите раце умееле да ги спојат во венци. Кога дошле гостите, тој го понудил она што го умеел. Не морал да стане некој друг за да покаже љубов. Неговиот труд можел да стане дар. Грижата се покажала преку место, вода и цвеќиња. Сочувството се појавило во неговата молитва. Пријателството со преданите било дел од неговата желба. Така неговото гостопримство опфатило повеќе од една средба.
Можеме да ги замислиме двата венца во домот. Кришна и Баларама ги примаат со радост. Покрај Нив стојат нивните другари. Пред нив е цвеќарот со склопени раце. Тој посакува преданост што ќе остане постојана. Посакува добрина и кон сите живи суштества. Браќата го благословуваат и го продолжуваат патот. Домот повторно останува со своето секојдневие. Но посетата останува жива во неговиот спомен. Приказната нè потсетува на радоста на дарувањето.