„Оваа сакхија ми е мила“, Му вели Радха на Кришна. „Самиот Ти намести ѝ ја облеката.“
Радха Му доверува уште една молба. „Смири ја оваа сакхија, што без причина ми се налути.“
Таа Му се обраќа со разиграна блискост. Мадхава, кого поетот го нарекува прв меѓу оние што ја познаваат расата, ги исполнува двете молби.
