Кришна ѝ се обраќа на Лалита. „Ти си мојот единствен шумски венец, украс околу вратот. Толку си нежна. Носиш мирис што го привлекува оној што пие мед.“
Вишванатха Чакраварти ги објаснува двете значења на зборовите. Мирисот ја привлекува пчелата кон венецот, а во гласот на Кришна се слуша привлечноста кон слатките усни на Лалита. Истиот збор што го означува конецот на венецот упатува и на доблестите на Лалита, меѓу нив нејзината досетливост.
Кави Карнапура го чита споредувањето како израз на посебната приврзаност на Кришна. Кога ја нарекува Свој шумски венец, Тој ѝ кажува дека ја посакува токму нејзината прегратка.
