Една сакхија гледа дека нејзината пријателка од населбата крај Говардхан стои покрај постарите. Кришна веќе е на договореното место во една од пештерите на ридот. Во тој миг се појавува дождовен облак, па сакхијата почнува да зборува за времето.
Темен облак се издигнал со силен гром и на сите им носи радост. Ветрот носи ситни капки, а цел ред јасмини малати се расцветале. Земјата е веќе влажна, жештината попуштила и небото потемнува на сите страни. Гокула живнува, реките се разбранувани, а долините меѓу ридовите се свежи.
Самиот Карнапура објаснува дека зборот за темниот облак може да се чуе и како вест за облак што дошол заедно со Кришна. Громот зборува за дождот што наскоро ќе падне и ѝ дава на пријателката причина да побрза. Влажната земја е пријатна за одење, а кога ќе потемни небото, девојката може да помине незабележана. Во расцветаните јасмини има уште еден поттик. И други девојки се подготвени да отидат на средба со Кришна.
Гокула е полна со луѓе, а Јамуна и другите реки се надојдени. Сакхијата затоа ја насочува пријателката кон свежите долини на Говардхан. Пријателката така дознава каде ја чека Кришна, преку зборовите што постарите ги слушаат како опис на дождот.
