Еднаш Кришна земал путер во сопствениот дом. Во столбот украсен со скапоцености го здогледал Својот одраз. Му се причинило дека пред Него има друго дете. Со страв му се обратил како на братче. Го замолил да не ѝ кажува на мајка Му. Му понудил еднаков дел од путерот. Го повикал и самото да јаде. Јашода скришно ги слушала Неговите нежни детски зборови.
Потоа мајка Му пристапила поблиску. Кришна досетливо покажал кон сопствениот одраз. Ја прашал кое е тоа дете што влегло да ѝ го украде путерот. Рекол дека се обидува да го запре. Но тоа, тврдел Тој, воопшто не Го слуша. Кога Тој се лути, и другото дете Му се лути. Самиот, пак, рекол дека не копнее по путерот. Така го обвинил привидниот крадец во сјајниот столб.
Друг ден Јашода се занимавала со друга работа, а Кришна повторно земал путер. Кога се вратила, не Го здогледала веднаш и Го повикала. Го прашала каде е и што прави. Кришна запрел со својата постапка и смислил одговор. Рекол дека сјајот на рубинот во нараквицата Му ја загреал раката. Затоа ја ставил во садот со путер за да ја олади. Јашода Го повикала кај себе и Го поставила во скутот. Го замолила да ѝ ја покаже раката за да види колку е загреана.
Кришна ја подал раката, а таа ја погледнала и ја бакнала. Продолжувајќи ја играта, рекла дека навистина е топла и дека рубините треба да се отстранат. Во друга прилика, по мајчиниот прекор за земањето путер, Тој заплакал. Со рацете ги триел очите полни со солзи. Од возбудата зборовите Му станале нејасни. Јашода со крајот на својата облека Му го избришала лицето. Го прегрнала околу вратот. Потоа Го уверила дека сиот тој путер е Негов.