По празникот на Говардхан дошол следниот свечен ден. Жителите повторно се собрале на брегот на Јамуна за капење. Нивната радост ја придружувале звуци на тапани и други инструменти. Дошол празникот Бхратри-двитија. Тоа бил денот кога сестрите ги канеле своите браќа. Ќерката на Упананда се погрижила да Го покани Кришна.
Нејзината покана била упатена со внимание и умешност. Кришна ја прифатил со љубов кон Својата сестра. Со Него отишле Баларама и пастирските другари. Меѓу нив бил и брахманот познат по веселите шеги. Сестрата им служела разновидна вкусна храна. Пред нив имало слатки колачи, оризови јадења и пијалаци.
Додека јаделе, брахманот Му се обратил на својот другар Кришна. На шега прашал зошто творецот не ги направил сите денови Бхратри-двитија. Прашал и зошто Кришна нема толку сестри колку што има денови во годината. Ако било исполнето барем едно од тие две желби, колкава радост би имале! Признал дека многу ја сака храната на ваквите гозби. Рекол дека ни на вчерашниот празник на ридот не јадел како денес.
Неговите зборови предизвикале смеење. Кришна продолжил да јаде среде таа весела размена. Со Своето однесување Тој ги радувал присутните. По трпезата следувало меѓусебно искажување почит. Се дарувале облека и украси од злато и скапоцени камења. Така завршила оваа семејна празнична гозба.