Следното утро Шјама дошла кај Радха. Радха се засрамила штом ја здогледала. Нејзината пријателка ја забележала необичната промена. Со нежна шега ја прашала зошто така го наведнува лицето. Ги спомнала нејзиниот уморен изглед и променетото расположение. Прашала дали конечно се остварила некоја долго посакувана средба. Радха го прекрила лицето со крајот на својата облека. Потоа почнала да одговара, чудејќи се и самата на своето доживување.
Рекла дека не знае како да го опише она што се случило. Не можела јасно да го раскаже ни патот ни доаѓањето кај Кришна. Ниту самата средба лесно се претворала во зборови. Се прашувала дали било сон, волшепство или привид. Не можела едноставно да го именува чувството што го доживеала. Шјама се насмеала и ја продолжила шегата. Рекла дека една уметност не се совладува со еден час учење. Ако Радха сакала да стане вешта, требало повторно да го посети учителот.
Радха возвратила дека е доволно да Го гледа Кришна оддалеку. Ѝ предложила на Шјама таа самата да учи кај Него. Нејзината ученост потоа ќе ѝ носела радост и на Радха. Лалита ја презела играта со зборовите за учител и ученичка. Почнала да изговара стих што ја продолжувал нивната шега. Токму тогаш ненадејно пристигнала Радхината золва. Нејзиното намуртено лице ги вознемирило пријателките. Лалита веднаш го променила завршниот дел на стихот што го кажувала.
Новиот крај зборувал за пристапување кај учителот со почит. Золвата го слушнала рецитирањето и прашала што ги учи Лалита. Лалита одговорила дека зборуваат за почитување на учителите и постарите. Кога таа побарала објаснување на стихот, Лалита го протолкувала во таа смисла. Разговорот потоа се претворил во низа сомневања и брзи одговори. Золвата рекла дека девојките се приврзани кон Шјама, мислејќи на Кришна. Шјама го прифатила тоа како да зборува за неа самата. Одговорила дека нивната наклоност кон неа е позната уште од детството.
Кога золвата повторно алудирала на Кришна, Шјама го сменила значењето на зборовите. Едно обвинување го претворила во разговор за темната половина на месечината. Изразот за Кришниниот пат го свртела кон стар назив за огнот. Ја спомнала ноќта на Калија, кога се појавил шумскиот пожар. Золвата потоа ги нарекла приврзанички на Оној што носи жолта облека. Шјама возвратила дека тие претпочитаат сина и црвена облека. Кога било кажано дека Хари им ги одзел умовите, таа го свртела зборот кон елен. Така на секое навестување за Кришна му давала поинакво, обично значење.
На крај золвата ја прашала токму за промената кај Радха. Шјама ја објаснила како умор од завет на обожување. Во стих го опишала божеството како украсено со полумесечина на главата. Но додала и навестување дека треба да се изостави првиот слог. Со таа игра изразот можел да упати на круна со паунов пердув. Кога золвата прашала каде е божеството, Шјама одговорила дека е во умот. Ја повикала да има доверба и да не се сомнева. Нивниот одговор го задржал надворешното значење на обожување, а скриеното потсетувало на Кришна.