Во еден летен ден Кришна и Баларам тргнале во шумата. Со Нив биле пастирските другари и кравите. Сонцето силно ги загревало патеките. Поетот ги опишува како врели дури и за стапалата. Но шумата им нудела свежина на патниците.
Од камените вдлабнатини течеле мали водопади. Ветрот носел ситни капки од водата. Гранките на дрвјата правеле густ покрив од сенка. Крај расцветаните грмушки имало ладна миризлива вода. Таму се одмарале од летната жега.
Момчињата стигнале до дрвото Бхандира. Носеле венчиња од расцветан јасмин. Некои ставиле цветови шириша крај ушите. Други ги украсиле косите со цветови кутаџа. Во сенката застанале заедно со Кришна и Баларам.
Кравите веќе се наситиле со тревата крај водопадот. Се сместиле мирно да одморат. Во близина момчињата започнале да пеат. Некои свиреле, а други танцувале. Летниот ден станал време за заедничка музика.
Понекогаш Баларам танцувал. Тогаш Кришна свирел на флејта и пеел. Другпат Кришна танцувал. Баларам и другарите Му одговарале со песна. Така, со кравите што одморале во сенката, нивната игра продолжила.