Дождовните денови донеле свежа трева во Вриндаван. Кравите мирно ги паселе миризливите млади стебленца. Откако ќе се насителе, легнувале да преживаат. Свртени кон Кришна, Го гледале со спокојни очи. Кришна во меѓувреме играл со пастирските другари. Од млади цветови на кадамба правеле топки за игра. Облаците понекогаш се разредувале и пропуштале сончеви зраци. Од играта на Кришниното лице се појавувале капки пот.
Кога ја прекинал играта, Кришна седнал под едно дрво. Повторно се собрале облаци над шумата. Ветрот носел капки вода и мирис од цветните лози. Кришна се сместил со десната потколеница врз левата. Пастирскиот стап Му бил потпрен под левата пазува. Тогаш засвирел на флејтата во рагата Малар. Звукот ги привлекувал елените кон Него. Кравите ги кревале ушите, а Кришна ги слушал и Своите другари.
Дождот станал пообилен. Поетот го споредува со солзи на радост од облаците. Кравите ја поднесувале водата без вознемиреност. Дождот ја разладувал топлината од нивните тела. Другарите го забележале дождот што паѓал врз Кришна. Ги подигнале краевите од своите облеки над Неговата глава. Ткаенината станала едноставен платнен покрив. Водата се истурала од него кон земјата, наместо врз Кришна.
Момчињата Му се обратиле со приврзана шега. Рекле дека Малар навистина ги повикува облаците. Но токму Неговото свирење, се пошегувале, ги расплакало толку силно. Побарале да ја заврши музиката и да тргнат. Низ густите облаци веќе не можеле да го одредат времето според сонцето. Рекле дека ќе ги подигнат кравите што лежеле на земјата. Кришна ги слушнал нивните весели зборови со насмевка. Потоа со звукот на флејтата го насочил стадото по патеката.
Кравите оделе бавно, натежнати од млекото. Кришна ги поттикнувал со познатиот звук. Нивните копита не подигале прашина од влажната земја. Оддалеку се појавило измиеното село. Кришна ги одвел кравите до просторот на големата штала. Ги испратил другарите во нивните домови со приврзан поглед. Дома мајка Му Го послужила со храна и пијалак. Ноќта ја поминал на меката постела што таа Му ја подготвила.