Во други денови од дождовниот период, кравите паселе на Говардхан. Тревата по падините била миризлива и свежа. Кришна седел на камено седиште крај ридот. Другарите со чудење ги набљудувале ниските облаци. Се приближувале како да сакаат да ги фатат. Блесокот на молњата и грмежот повторно ги растерувале. Потоа пак се враќале и разиграно се обидувале да им пријдат. Од облаците ги дочекувало прскање од капки вода.
Пастирчињата Го забавувале Кришна на разни начини. Со обоени минерали Му правеле украси. Понекогаш танцувале пред Него. Му донесувале плодови, корења и клубени од таа сезона. Тој ги прифаќал нивните дарови со насмевка. Другарите подготвувале и миризлив тамбул. За него користеле листови и миризливи растителни состојки. Така нивните игри се преплетувале со грижа за Кришна.
Кога ќе заврнело, се засолнувале во една пештера. Кришна седел внатре, во нејзиниот простор. Другарите започнувале нова гласна игра пред Него. Повикувале еден кон друг и слушале како пештерата им одговара. Одекот го повторувал нивното довикување. Тие повторно воскликнувале, уште погласно од претходно. Пештерата пак ги враќала нивните гласови. Со ова весело надвикување Го радувале Кришна.
Понекогаш надвор паѓале и зрна град. Момчињата ја прекинувале играта за да ги погледнат. Со наведнати глави ги барале на земјата. Собирале зрна во своите раце. Ги носеле и ги оставале крај Кришнините стапала. Кога дождот престанувал, излегувале од пештерата. Кришна се сместувал на камена плоча повисоко на ридот. Од таму ги гледал шумата и раззеленетата околина.
Кравите продолжувале да пасат без вознемирување. Кришна го движел крајот на Својата жолта облека. Со длабок и сладок глас ги повикувал по име. Меѓу имињата биле Шабали, Кали и Дхавали. Тие веднаш го прекинувале пасењето и Му одговарале со мукање. Кога потрчувале, Тој нежно ги повикувал да не трчаат. Собрани со стадото, Кришна и другарите се спуштале од Говардхан. Со звукот на флејтата и со кравите се враќале кон домот.