Една ноќ темни облаци го покриле небото над Враџа. Радха тргнала кон средбата со Кришна. Со неа оделе блиските пријателки. Една придружничка одела напред и го покажувала патот. Поетот го поврзува нивниот пат со водството на Јогамаја. Радха носела темна облека и мирис од мошус. Очекувањето на средбата се мешало со срамежливост. Нејзините чекори не биле ниту рамномерни ниту брзи.
Пријателките ја охрабрувале да продолжи. Кога ќе забавела, ѝ нуделе потпора со раката. Понекогаш ќе тргнела малку напред, па повторно ќе се повлечела. Најпосле ја довеле до домот на саканиот. Кришна ја зел за рака кога таа повторно посакала да замине. Сакхите се задржале крај вратата. Таа со движење на веѓите им покажувала да не си одат. Тие останале близу, охрабрени од нејзиниот знак.
Кришна ја пречекал, а Радха слушала молчешкум. Кога ја гледал, таа ги затворала очите. Нејзината воздржаност не исчезнувала од зборовите на пријателките. Тогаш се разнесол силен грмеж од облаците. Од него Радха ненадејно се приближила до Кришна и Го прегрнала. Тој ја задржал до Себе со Својата рака. Пријателките се насмеале и шеговито му се заблагодариле на облакот. Рекле дека со еден грмеж го постигнал она за што тие ја охрабрувале со зборови.