Пријателките забележале колку гопиите се измениле од љубовта кон Кришна. Пред нив донеле темносини скапоцени украси, колир и сини лотоси. Нивната темна боја ги потсетувала на Кришниниот лик. Кога го слушале Неговото име и ги гледале тие бои, гопиите се возбудувале. Во очите им се собирале солзи и им се менувало дишењето. Пријателките со нежна шега прашувале од каде доаѓа таа промена. Дали предметите имаат таква моќ, или нешто се случува во срцето? Така започнал разговорот за љубовта што тешко можела да се сокрие.
Вишакха ѝ се обратила на својата драга пријателка Радха. Ја прашала каде е нејзината поранешна желба за учење. Каде е поучувањето на папагалите и шариките? Каде е радоста од гледањето на пауновиот танц? Што станало со свирењето на вина и веселите разговори со пријателките? Дали Ванамали ѝ го украл скапоцениот камен на умот? Вишакха ја споредила нивната поврзаност со месечината и нејзината светлина. Ја замолила Радха да не ја прикрива својата состојба пред неа.
Лалита се согласила со зборовите на Вишакха. Но Радха им возвратила со досетливи забелешки. Пријателките продолжиле со играта на зборови и навестувања. Тогаш дошла Шјама, која секојдневно ја посетувала Радха. Радха се зарадувала кога ја видела. Ѝ раскажала што зборувале Лалита и Вишакха. Шјама ја замолила да не им се лути на пријателките. И таа зборувала за природната блискост меѓу Радха и Кришна.
Радха се обидела да ја одврати таа мисла со нови споредби. Прашала кој би посакал со рака да ги донесе сонцето или месечината. Кој би разменил обичен камен за голем скапоцен камен? Шјама одговорила дека самите Радхини зборови го откриваат срцето. Радха веќе не можела целосно да ги сокрие своите чувства. Со солзи прашала како нејзината љубов би можела да биде достојна за Него. Шјама ја утешила и ја замолила да ѝ верува. Лалита и Вишакха побарале да им каже што знае за Кришна.
Шјама им пренела случка што ја слушнале нејзините пријателки. Тие барале папагалки што излегле од кафезот. Во тоа време Кришна тргнувал кон шумата со другарите. Со себе имал флејта, рог и украси од гуња и паунови пердуви. Поминувајќи крај портата, ја здогледал Радха на терасата. Таа Го погледнала, па од срам го свртела погледот. Потоа повторно ја завртела главата за да Го види. Кришна му се обратил на еден близок другар за необичната средба.
Прашал која е таа што ја осветлува терасата и на миг се појавува, па исчезнува. Ја споредувал со молња без облак и со златна лоза. Се прашувал дали гледа сон или некакво привидение. Другарот Му кажал дека тоа е Вришабханувата ќерка, Радхика. Кришна одговорил дека слушал за неа во разговор меѓу мајките. Потоа го сменил разговорот и со кравите продолжил кон шумата. Радха приговорила дека никогаш не отишла сама на терасата, а Шјама ја замолила да ја прости нејзината смелост. Разговорот завршил со Шјаминото охрабрување Радха да има доверба во својата среќа.