Сакхиите стоеја крај решетките и гледаа во сеницата. Една ги повика другите да забележат необична промена. Радха и Кришна за миг останаа неподвижни во прегратката. Потоа почнаа да треперат и едвај изговорија неколку збора на жал. Топлите солзи на секого паѓаа врз другиот.
Друга сакхија ги виде како ги положуваат рацете на челата и се отпуштаат од прегратката. Стоеја еден спроти друг, но солзите не им дозволуваа да се видат. Изгледаа како да слабеат од тагата. Поетот тоа искуство го нарекува према-ваичитја, кога љубовта прави разделбата да се почувствува и во самата близина.
Наскоро една од придружничките ги утеши другите. Радха и Кришна повторно се прегрнаа, а солзите што пред малку гореа сега им носеа свежина. Кришна праша каде отишла Радха, а таа се запраша дали тој се скрил за да се пошегува со неа. Кога го чуја разговорот, сакхиите се насмевнаа.
Една сакхија објасни како можела да се случи разделба додека биле заедно и како можеле да се најдат без некој да ги спои. Од копнеж, секој толку живо го почувствувал присуството на другиот што ги испружиле рацете. Вистинскиот допир им ја смирил тагата. Копнежот што за миг им ја одзел средбата сега ја направил подлабока и подолга.
