Пред Субал, Кришна се навратил на необичниот сјај што го видел додека се враќале со стадото. Му се чинело дека можеби гледа нектар што се кренал од разбрануваниот океан на сладоста, или бранчиња од молња процедени низ ткаенина. Потоа помислил дека самиот царски сјај на земјата на мирисите можеби добил лик, или дека видел грст цветови чампака, наредени како стрели на Купидон.
Над тој сјај видел нешто како отворен лотос обележан со шафран. Можеби пред Него била месечина излезена од океанот, толку светла што Го вознемирила. Две очи блескале како скапоцени птици тресиопашки што потскокнуваат крај неа. Кога Неговиот поглед се приближил, нивните коси погледи Го погодиле како замави од опашките на птиците.
Кога глетката исчезнала, Неговите очи му го покажале патот на еден војник, Неговото срце. Срцето веднаш заминало да го бара она што го виделе. Уште го немало назад. Кришна му рекол на Субал дека можеби во шумата го заробил оној што стрела со цветови.
