Кога Џатила ѝ ја дала вечерата, Радха се насмевнала и фрлила сладок поглед кон својата сакхија. Во зборовите на Џатила за драгиот ориз можело да се чуе и нешто за драгиот посветен љубен. Радха учтиво ѝ одговорила дека ќе направи како што ѝ вели, ја зарадувала со одговорот и го однела јадењето во својата одаја.
Една придружничка донела и од јадењето што останало по оброкот на Кришна. Го измешале со она што го дала Џатила, па низ целото јадење се почувствувале сладоста и мирисот што поетот ги споредува со нектарот на Кришниното лотосово лице. Така, вели поетот, и обичната вода станува почитувана кога ќе се влее во Ганга, која ги прочистува луѓето.
Една сакхија ѝ кажала на Радха дека постарите спијат во внатрешните одаи, а Абхиманју е далеку, во куќата кај шталите. Нека легнат и твоите размислувања, прибраноста и срамежливоста, ѝ рекла. Нека љубовта те одведе кај саканиот, во шумската сеница.
Сакхијата го замислила патувањето како поворка. Љубовта ќе оди напред и ќе ѝ го покажува патот. Оној со цветните стрели ќе ја чува како стражар, а копнежот ќе ѝ го прегрне срцето како пријателка. Со таква придружба, ѝ ветила, Радха нема да почувствува замор од патот.
За да се сочува од туѓите очи и уши, нека се обвитка со бела ткаенина. Штом веќе знае да ги одмине гласните озборувања, може да ги остави и гласните алки на глуждовите. Сакхијата ѝ препорачала венец од бел јасмин и светло ѓерданче.
На крајот сакхијата погледнала кон месечината. Доволна била светлината од ноктот на еден прст од стапалото на Радха за да го осветли целиот свет. Можеби, се пошегувала, месечината била излишна, па творецот ја обележал со темна линија мастило.
