Кришна ги собра кравите и влезе во шумата. Неговата убавина блеска како месечината, а по Неговото заминување во Враџа остана болка што зборовите не можат да ја опфатат.
Девојките од Враџа веќе не можеа да ги насочат своите сетила без Него. Се предадоа на несвестицата како на блиска пријателка. Поетот ја замислува како јогини која може во ист миг да стигне во секој дом. Таа ги наоѓа девојките една по една и им дава краток одмор од треската на разделбата.
Лалита и другите пријателки се обидуваа да ја освестат ќерката на Вришабхану. Поетот ги слуша нивните зборови како прекор упатен до самата несвестица. „Зошто ја прегрнуваш нашата драга пријателка? Остави ја.“ Тие повторуваа, а Радха брзо дојде при себе, како несвестицата да се уплашила од нивната решителност.
Штом Радха се освести, повторно ја почувствува тежината на разделбата. Сепак, пријателките ѝ се радуваа на свеста што ѝ се врати. Несвестицата за миг ѝ ја ублажи болката, а тие сепак сакаа да си замине. Поетот прашува кој би можел да ја објасни таа љубов.
