Рупа Манџари Му рече на Кришна дека шумската земја се разубавила од допирот на Неговите стапала. Радха, како да се натпреварувала со Него, со целото Свое тело ја прегрнала земјата на Враџа. Со Својата убавина, рече Рупа, ја направила таа земја уште поубава од шумската патека со Неговите стапки.
Кришна ја обојува земјата со сопствениот сјај, како да е од темносин скапоцен камен. Радха, рече Рупа, би ја направила златна со Својата боја. Само бледилото што Ја зафатило ја спречило да ја надмине таа темносина светлина.
Рупа потоа зборуваше за прашината. Кога шумските жители го гледале Кришниното лице покриено со прашина што ја кренале кравите, им доаѓале солзи. Радха се превртувала во прашината на земјата, а Нејзините пријателки заплакале. Рупа ги спои двете глетки со ист збор за прашина.
Очите на Радха, како лотоси, постојано пуштале вода и од неа настанала кал. Рупа се зачуди на превртениот ред. Лотосот обично расте од водата, а тука водата излегува од лотосот. Во таа слика го спомна Кардама, чие име значи кал. Кардама е син на Брахма, кој самиот се родил од лотос.
На крајот Рупа Му кажа дека венецот, косата и облеката на Радха се разлабавиле. Ги замисли како послушни жители што ја изгубиле својата воздржаност. Кој, праша таа, би го одржал редот во земја што останала без својот цар? Со тоа Му покажа на Кришна колку длабоко се забележувало Неговото отсуство.
