Додека Кришна одеше низ Вриндаван, стигна до пределот на раната зима. Се оддалечи од патеката што густите крошни ја држеа во сенка. Претходно таму наоѓаше засолниште од жегата, а сега студот го упати на друго место. На поетот му се стори дека самата патека овенала откако се разделила од Кришна.
Девојките од Враџа се собраа во своите облеки, со колената едно до друго. Студот им го запре чекорот и им го направи здивот треперлив. Поетот во нивното држење виде нешто од изненадувањето што го носи ненадејна средба со Кришна.
Кришна ѝ рече на Радха дека месечината сега добива поголем дел од деноноќието. Денот се скратува, а сончевите зраци слабеат. Таа трепереше како молња пред него. Ја праша во каква состојба ќе ја доведе мразот кога студот уште повеќе ќе се засили.
Потоа ја повика да влезе во домот на неговото срце, загреан од копнежот по неа. Ја привлече со двете раце кон градите, иако Радха се противеше. При движењето појасот му се олабави. Од него на земја се лизна флејтата, како и таа да се налутила зашто била занемарена.
Лалита ја крена флејтата и ѝ се обрати како на жива сопатничка. Ја нарече тврда и студена. Иако таа носи милозвучна песна, ѝ рече Лалита, знае и да го вознемири секого. Потоа ја заврза на крајот од својата плетенка и ја сокри. Кришна, занесен од блискоста со Радха, уште долго не се сети на неа.
