Вринда го препозна мигот кога на Радха, Кришна и нивните сопатнички им требаше топлина. Со радост им донесе мноштво лесни, меки наметки. Меѓу ткаенините имаше црвени, румено-кафеави и темни бои. Тие беа доволно топли за студениот воздух и лесни за одење низ шумата.
Кришна ѝ ги посочи на Радха свежите цветови курубака, џхинти и курунтака. Во црвената, темната и жолтата боја гледаше одраз на нејзиното срце, на љубовта и на нејзината убавина. Затоа венецот исплетен од тие цветови за него добиваше особена привлечност. Се пошегува и со портокаловата лоза, која толку гордо ги покажуваше своите плодови пред Радха. Таа му возврати со поглед настрана и со мала насмевка.
Кришна влезе со нив во друг дел од шумата, пријатен во уште постуденото време. Сонцето ги огреа девојките од Враџа. Сега Кришна го претстави студот како војска испратена од Хималаите против Сонцето. Во неговата слика Сонцето најпрво се повлекло на југ кај својот син. Кога повторно собрало сила и тргнало на север, зимската војска ги собрала сите свои сили да го пречека.
Додека одеа, Кришна се израдува кога здогледа бели цветови кунда. Почна да ги бере за да ја украси Радха. Потоа, за да ја задева Кундавали, си го подзатскри лицето со раката и го намурти носот. Ја праша Радха зошто го гледа со ист таков поглед, кога и таа го прикрива лицето со раката, мешајќи срамежливост и насмевка.
Радха не одговори веднаш, па се јави Лалита. Го задеваше Кришна дека во трите света важи за доблесен, а сепак со толкав копнеж посегнува по расцветаната лоза кунда. Како би го запрела таа нежна лоза, праша Лалита, кога веќе ја измориле острите стрели на љубовта? Лозата и името на Кундавали во нејзините зборови се доближија.
Кундавали возврати со шега за доблеста на Лалита и за оние што напразно бараат свои рамни меѓу растенијата. Пријателките гласно се насмеаја. Радха забележа дека тие зборувале за лоза. Ако само една од девојките се налутила толку, додаде таа, присутните сами ќе можат да се досетат зошто.
