Во летната шума Кришна го забележа Мадхумангал сам на работ на шумичката со мангови и џекфрут-дрвја. Го праша зошто толку долго седи таму, одвоен од друштвото. Му се стори дека пријателот останал без раса, без радоста што ја носи заедничката прошетка.
Мадхумангал веднаш го покани на расправа. Ако Кришна толку добро ја познава раса, нека каже што е таа. За сведоци ги повика големите мангови дрвја. Во неговата досетка ги фалеа и птиците и браманите, зашто еден збор може да ги означи и едните и другите. Потоа го задеваше Кришна. Погледите на гопиите го придобиле, па тој шета меѓу расцветаните лози на јасмин без да најде плод. Сепак го фалат како прв меѓу познавачите на раса. Кај славен човек, се пошегува Мадхумангал, дури и недостатоците им личат на доблести.
Самиот тој си го наполнил стомакот со сок од манго и џекфрут. Како може Кришна сè уште да го смета за човек без вкус? Можеби и тој треба гладен да оди по него од шума во шума за да добие таков глас. На Вриндаван му нема рамна по плодовите во трите света, рече Мадхумангал. Кришна е познат по тоа што сака да шета таму. Единствената забелешка на Мадхумангал беше што пријателот не му го посветува целото внимание на нектарот што зрее околу него.
Кришна одговори дека летната шума им дава радост на сите негови сетила. Ладната вода што се слева од карпите освежува, а ветрот ги ниша лотосите како да танцуваат. Јасминот мириса слатко, дрвјата палаша пуштаат нови лисја, а од крошните се слушаат грлици. Затоа сака да оди низ неа.
Мадхумангал повторно ги посочи манговите. Однадвор светат како смарагди, а однатре имаат сјај посилен од црвен скапоцен камен. Во нив се собира сок како нектар, а мирисот им е благ. На Мадхумангал му беше доволно да го чуе и самиот збор за манго, расала. Веднаш му се разбуди желбата да го вкуси плодот.
