Задишани од играта, гопиите дојдоа кај Нандимукхи. Кришна во играта им ги беше зел наметките и накитот. Зборовите им излегуваа со прекини, а влажните прамени им лежеа по лицата како испишани букви. Додека се покриваа со рацете, на поетот му личеа на војска на љубовта, со раце тенки како лотосови стебленца.
Ја прашаа Нандимукхи зошто ги повикала да играат со некој што не постапувал чесно. Таа го повика Кришна, нарекувајќи го Гиридхари, и го праша зошто постапил така. Тој дојде со насмевка. Рече дека победил и отишол по наградата. Според неговото кажување, само помирисал златни лотоси околу кои кружеле пчели и во игра зел две птици чакравака во рацете.
Нандимукхи му возврати дека доказот за неговата приказна го носат самите налутени гопии, во белезите што им останале. Кришна ѝ рече да се посомнева во нивното кажување или барем да му ја смета грешката за мала, ако не знаел што држи. Потоа продолжи со досетката. Самите тие гласно му кажувале дека пред него има лица наместо цветови и дека ни птиците не се она што му се сторило. Зошто сега се лутат, праша тој, ако тогаш не го запреле?
Нандимукхи ја прекрати расправата. Ја остави наградата настрана и побара да ѝ покажат колку се вешти да извлечат звуци од водата. Радха, Кришна и пријателките ја удираа површината, менувајќи ги ударите во ритми за танц. Крај брегот одѕвонуваше толку силно што јато птици чатака закружи како да слушнало гром. Мадхумангал се смееше, го држеше ритамот и танцуваше со пауните што се огласуваа покрај него.
Над езерцето зуеја пчели. На поетот му се слушна како дрвјата да ја фалат музиката, а нектарот што капеше од цветовите му заличи на нивни солзи од радост. Радха, Кришна и нивните сопатнички ја завршија играта и излегоа на брегот. Служителките веднаш ги пречекаа и се погрижија за нив.
