Радха и Кришна се фатија за раце и ги кренаа. Сјајот на накитот и обетките се мешаше со месечината врз нивните лица. Додека двајцата се вртеа, жолтата и сината боја станаа како тркало од скапоцени камења на грнчарот Љубов. Плетенките им се разлетаа и направија темен раб околу тркалото.
Пред крајот на музичката мера си ги пуштија прстите. Секој го изведе својот сложен чекор во истиот миг. Танцот заврши со дланките поставени една наспроти друга.
Придружничките им пријдоа со ладала и им го наместија накитот. Ги освежија со сандалово дрво и камфор и им понудија бетел.
Поетот вели дека дури и човек исполнет со љубов и оние што присуствувале тешко би го раскажале танцот. Штом ќе им се врати споменот, чувството ги совладува зборовите. Милоста на Радха и Кришна, која свети од устата на Шука како од месечина, го упатува погледот. Оној што така гледа со разбирање може да ја најде суштината на раса.
