Последниот дел од денот ѝ изгледаше на Радха како товар што расте со секој изминат час. Дури и илјада доби ѝ се чинеа прекратки за да заврши тоа попладне. Се прашуваше дали творецот го направил толку тешко за со него да ѝ го здроби срцето. Лалита ги виде насолзените очи и тагата на нејзиното лице, па брзо ја одведе на кулата. Ја сврте кон исток, каде што веќе се креваше прашината под копитата на кравите.
Радха ја доживеа прашината како ситен камфор што од далечината ѝ влегува во очите и им ја смирува жештината. Во неа виде и лек што ја враќа во живот. Здивот, како исплашена птица што ѝ застанала во грлото, се враќаше во срцето. Дувна разладен и миризлив источен ветер. Радха почувствува како да ги донел капките пот од лотосовото лице на Кришна само за да ја допре и да ја оживее.
Радха се запраша дали Кришна помислил на неа и ги повел кравите побргу кон дома. Веднаш се сети на Неговиот одмерен чекор, кој поетот го споредува со одот на силен бик. Се сети и колку долг пат им останува низ шумата. Надежта што ѝ ја донесе прашината повторно се измеша со нетрпение.
Лалита ѝ го опиша Кришниното лице со светла тилака и прамени што се нишаат. Пчели зуеја крај миризливиот венец од туласи, а над црвеникавиот турбан затреперуваше пауново перо. Лалита наброја како Тој ги повикува Пинга, Дхумра, Дхавали, Шабали, Шјени и Харини. Стадото е безбројно, а Кришна ги пребројува групите по боја на бројаница од скапоцени камења. Таа ја увери Радха дека веќе доаѓа да ја смири жештината во нејзините очи.
Се слушна флејтата, а низ Враџа се крена џагор од жените што се готвеа да излезат. Лалита ѝ предложи на Радха и тие да одат во својата градина и да им кажат на постарите дека излегуваат по цвеќе. Копнежот ѝ го одзеде и последното трпение на Радха. Таа набрзина слезе.
