Радха му зборуваше на Кришна за пријателките што сакаа да го видат. Цветниот стрелец, рече таа, владее во Вриндаван и ги погодува оние што тргнуваат да го бараат. Кришна одговори дека и самиот го бара секого кој го бара него. Го носи во срцето и сака да го дарува со благослов. Потоа тргна кон сакхиите.
Придружничките на Радха ѝ го наместија накитот и постелија свежи цветови во засолништето. Кога сакхиите се вратија со намуртени веѓи, Радха се преправаше дека долго го чекала саканиот. Каква радост би ѝ донел сиот овој накит, ги праша, ако тој воопшто не дојде?
Радха ја прикри насмевката и ја крена веѓата. Според трагите што ги забележуваше кај нив, се пошегува, човек би помислил дека во некоја пештера ги сретнала змија. Пријателките ѝ ја вратија досетката. Самиот Кришна го сретнале, ѝ рекоа, а токму таа го испратила кај нив. Ако пред сите раскажат што им се случило, божицата на скромноста можеби ќе ѝ ги запре зборовите.
Кришна застана пред друштвото и понуди да раскаже што се случило во засолништето. Се пошегува дека Радха го изненадила со нежноста, па му ги однела и срамежливоста и присебноста како во калта на Јамуна. Потоа го испратила оттаму, па сега барал заштита од нејзините пријателки. Радха го покри лицето со превезот. Кога Лалита ја оспори неговата приказна, Кришна го повика сонцето за сведок и предложи да ја праша Радха. Таа одговори дека не памети што зборувала тогаш кога едно дрво тамала го помешала со него.
Сакхиите се насмеаја. Кришна ги спомена зборовите изговорени пред друштвото на една претходна раса. Радха ја пофали моќта на неговата флејта и побара самата да засвири. Сакаше да види како секоја пријателка ќе се однесува кога звукот ќе ја повика кај неа. Кришна се согласи, ѝ ја даде флејтата и се повлече со пријателките за да може да започне играта.
